Η Νεολαία την οποία οραματίζομαι και προσδοκώ
Όπως πολύ καλά γνωρίζετε, μέσω της σελίδας αυτής, επιχειρώ να εκφράσω το όραμα το δικό μου ( και όσων συμμερίζονται τις απόψεις μου φυσικά) για έναν κόσμο δίκαιο, όπου η ισονομία, η ισοπολιτεία και οι ατομικές ελευθερίες του κάθε πολίτη, θα γίνονται απολύτως σεβαστές. Όπου στόχος θα είναι η ιδεολογική και όχι η ηθική <<νίκη>> επί του συνομιλητή μας. Όπου η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, ιδεών και γνώσεων, δε θα θεωρείται <<ταμπού>>, αλλά απαραίτητη προϋπόθεση για να υπάρξει δικαιοσύνη στην κοινωνία των ανθρώπων.
Και αυτό που με λυπεί, δεν είναι φυσικά η αντίθετη άποψη, η οποία στις ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ δεν είναι απλώς θεμιτή, αλλά αναγκαία, μα το επίπεδο του διαλόγου και των διαπροσωπικών μας σχέσεων. Και δυστυχώς η ενόχληση μου αυτή, δεν αφορά άτομα παλαιότερων ηλικιών και ιδεολογιών, αλλά άτομα πιο σύγχρονα σε ηλικία και ιδανικά. Ύβρεις, παραπληροφόρηση, μίσος και διχόνοια κυριαρχούν και δεν αφήνουν όλους εμάς τους νέους ( με τις αδιαμφισβήτητες διαφορές μας), να ενωθούμε, όπως ενωθήκαμε το Νοέμβριο του 73'. Αντί λοιπόν μαζί να αγωνιστούμε με όλα τα νόμιμα και δημοκρατικά μέσα, για ένα καλύτερο αύριο, εργαζόμαστε για να επανέλθει η χειρότερη εκδοχή του χθες. Μία φοιτητιώσα και εργαζόμενη νεολαία διχασμένη και αυτοεξόριστη στο περιθώριο των κοινωνικών εξελίξεων ( διχασμένη για λόγους πολιτικούς, κοινωνικούς ακόμα και Οπαδικούς εν έτει 2020), δίχως ξεκάθαρες προτάσεις για το μέλλον, δίχως προτάσεις και λύσεις για τα μεγάλα προβλήματα της ανθρωπότητας. Μία νεολαία φαινομενικά ( εγώ πιστεύω όχι και κυριολεκτικά) ασυνείδητη, ασυνάρτητη και εν τέλει αδύναμη να παραχωρήσει έναν καλύτερο κόσμο στις επερχόμενες γενεές.
Γνωρίζω πως τα λόγια αυτά δεν είναι ευχάριστα, μα είναι η πικρή πραγματικότητα. Σε μία εποχή που όλες οι χώρες του πλανήτη <<τρέχουν>> με 200, εμείς ( οι νέοι άνθρωποι αυτού του τόπου), επιλέγουμε να πηγαίνουμε με την <<όπισθεν>>. Να μην εργαζόμαστε για μια ποιοτική και αναβαθμισμένη πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και ασφαλώς τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αλλά αντίθετα να επιθυμούμε την πλήρη μαθητική και φοιτητική ασυδοσία και την προσκόλληση του εκπαιδευτικού μας συστήματος σε νοοτροπίες παρωχημένες, αντιπαραγωγικές και εν τέλει <<βλαβερές>> για την ΠΟΙΟΤΙΚΗ και όχι τη βασική μας μόρφωση. Εάν εμείς οι ίδιοι δεν εργαστούμε, για να μπορεί ο κάθε μαθητής, ο κάθε φοιτητής να εκφράζει ελεύθερα και ισότιμα την άποψη του, πως περιμένουμε, ο εργοδότης ή ο πολιτικός του μέλλοντος να το πράξει; Εάν εμείς δεν εργαστούμε για την εντρύφηση μας, στην αρχέγονη, παγκοσμίως καταξιωμένη και <<πλούσια>> εθνική μας παιδεία, Εάν δεν αγωνιστούμε για παράδειγμα, ώστε οι <<καυστικές>> φαρσοκωμωδίες του Αριστοφάνους και οι αριστουργηματικές τραγωδίες του Ευρυπίδου και του Αισχύλου να αποκτήσουν σημαντικό και ουσιαστικό ρόλο στο εκπαιδευτικό μας σύστημα και το μάθημα της φιλοσοφίας ( εμείς οι Έλληνες αν μη τι άλλο δικαιούμαστε να καυχόμαστε, ότι η φιλοσοφική επιστήμη μας οφείλει πάρα πολλά) να αναβαθμιστεί, πως περιμένουμε ο εργάτης , ο ελεύθερος επιχειρηματίας, ο άνεργος κλπ. του μέλλοντος, να μην εξαπατάται από σύγχρονους Κλέωνες και Αλκιβιάδιδες; Πως περιμένουμε ο μέσος Έλλην του μέλλοντος να έχει μία σφαιρική και <<καθαρή>> εικόνα του κόσμου μας, η οποία δε θα αλλοιώνεται από μεγάλα λόγια και υποσχέσεις;
Τα πανεπιστήμια μας επίσης, πρέπει επιτέλους να αναβαθμιστούν. Το πτυχίο να μην είναι ένα <<χαρισμένο>>, μα ένα άξια κερδισμένο χαρτί. Οι φοιτητικές εργασίες να γίνουν υποχρεωτικές, οι ανοιχτοί και δημόσιοι διάλογοι (debates) στα πανεπιστήμια, να γίνουν επιτέλους πραγματικότητα. Να σταματήσουν τα <<πηγαδάκια>> του κυλικείου και της λέσχης και να αρχίσει ο ουσιαστικός, ειλικρινής και δημόσιος διάλογος. Να μην υπάρχουν ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ φοιτητές, μα απλοί φοιτητές, με όρεξη για μόρφωση σφαιρική και όχι ιδεοληπτική και υποκινούμενη. Να αναβαθμιστούν άμεσα οι προνιακές δομές της τριοτοβάθμιας εκπαίδευσης ( φοιτητικές εστίες) με άμεση και ουσιαστική στήριξη των φοιτητών και να βελτιωθεί ο γενικότερος πανεπιστημιακός μας βίος. Με λίγα λόγια, τα πανεπιστήμια να εξυπηρετούν τον σκοπό τους. Να προάγουν στην κοινωνία, άριστους επαγγελματίες ( καθείς στον τομέα τους) και κυρίως ΑΞΙΟΥΣ και ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ πολίτες.
Εν κατακλείδι, εάν εμείς οι νέοι δεν αλλάξουμε, ο κόσμος αυτός δε θα αλλάξει. Εάν εμείς οι ίδιοι δεν εγκαταλείψουμε τις ιδεοληψίες του χθες και δεν εργαστούμε συλλογικά και ουσιαστικά για την αναβάθμιση αρχικά του εκπαιδευτικού μας συστήματος και φυσικά της μετέπειτα κοινωνικοπολιτικής μας υπάρξεως, καμία πορεία δε θα αλλάξει τον κόσμο. Εάν οι ΑΤΟΜΙΚΕΣ νοοτροπίες δεν μεταβληθούν στη βάση ενός δημοκρατικού, προοδευτικού και φιλελεύθερου προσανατολισμού, οι ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ πορείες, δυστυχώς θα συνεχίσουν να αποτυγχάνουν. Διότι οι Τριάκοντα Τύραννοι και οι συνταγματάρχες, μπορεί διαχρονικά να καιροφυλακτούν, μα στο χέρι μας είναι εάν και εφόσον επιχειρήσουν να <<παραβιάσουν>> τα <<τείχη>> της κοινωνίας μας, να τα βρουν ιδεολογικά, κοινωνικά και πολιτειακά ΘΩΡΑΚΙΣΜΕΝΑ!