Η ΑΣΤΥΦΙΛΙΑ Η ΠΑΡΑΜΕΘΟΡΙΟΣ ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Η βιομηχανική επανάσταση που ξέσπασε στη Μ. Βρετανία κατά τη χρονική περίοδο 1760-1860, άλλαξε οριστικά τη ζωή μας. Η άμεση πηγή πλούτου και μαζικού κέρδους, πέρασε από την καλλιέργεια της γης, στην ανέγερση και στελέχωση εντυπωσιακών παραγωγικών δομών και βιομηχανιών. Νέες οικονομικές ιδεολογίες, προσαρμοσμένες στα νέα δεδομένα εμφανίστηκαν και η κοινωνία των ανθρώπων, άλλαξε οριστικά σελίδα στο βιβλίο της αξιοθαύμαστης και μακραίωνης ιστορίας της. Η Ελλάς, ως ένα κράτος που πάντοτε επιδίωκε την ιστορικά και αξιακά δίκαιη ταύτιση της με το δυτικό κόσμο, δε θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση του συγκεκριμένου κανόνα. Όλο και περισσότεροι επαρχιώτες, αποφάσισαν να κυνηγήσουν το όνειρο της σύγχρονης αστικής ζωής. Να γνωρίσουν τα νέα ήθη και έθιμα. Να αφουγκραστούν τα κελεύσματα της νέας εποχής. Αθήνα και Θεσσαλονίκη, γιγαντώνονται πληθυσμιακά και παραγωγικά με ραγδαίες ταχύτητες. Το πρότυπο της εθνικής μας οικονομίας βασίζεται στην ανάπτυξη των δύο αυτών πόλεων, ενώ η επαρχία και η παραμεθόριος, που πάντοτε στα δύσκολα ήταν εκεί λησμονήθηκαν. Λησμονήθηκαν, παραμελήθηκαν και δεν έλαβαν το ρόλο που τους αρμόζει, στο όραμα της οικονομικής και πολιτιστικής ανάπτυξης του Ελληνικού κράτους. Πέραν όμως του καθαρά τεχνοκρατικού κομματιού, υπάρχει για εμένα προσωπικά και το συναισθηματικό κομμάτι. Ως ένας άνθρωπος με καταγωγή από τα Ιωάννινα ( την πρωτεύουσα του Ελληνικού διαφωτισμού) και την Κέρκυρα το νησί των Φαιάκων που από την Οδύσσεια ακόμη επαινείται η προσήλωση τους στις αξίες του ελληνικού πολιτισμού ( φιλοξενία, ευθυμία, εργατικότητα και φιλειρηνισμός, αλλά και ως ένας άνθρωπος που γεννήθηκα και μεγάλωσα στο <<σμαραγδένιο>> μας νησί. Την περήφανη κόρη του Ηλίου, την ξακουστή στα πέρατα του κόσμου για τα τοπία και τους ανθρώπους της Ρόδο, δικαιούμαι μία παραπάνω <<ευαισθησία>> στο συγκεκριμένο ζήτημα εάν θέλετε... Η ελληνική πολιτεία συνολικά βλέπετε, δεν μπόρεσε να αντιληφθεί, ότι η πραγματική ανάπτυξη, έρχεται από την επαρχία. Από τον εύφορο Θεσσαλικό κάμπο, από τα παγκόσμιας εμβέλειας νησιώτικα μας προϊόντα, από τις εύφορες κοιλάδες του Στρυμώνος και από την πλούσια σε ορυκτό πλούτο γη μας. Η Ελλάς λοιπόν, από άκρη σε άκρη της, από την πρωτεύουσα της, έως και το πιο χωριουδάκι ή νησάκι της, είναι ένας ευλογημένος τόπος. Ευλογημένος σε επίπεδο πολιτισμικό, αξιακό, παραγωγικό, οικονομικό κλπ... Είναι λοιπόν τουλάχιστον οδυνηρό, ότι δεν μπορέσαμε να διεκδικήσουμε στο σύγχρονο κόσμο τη θέση που μας αξίζει. Οι στρεβλώσεις βλέπετε της Ελληνικής κοινωνίας, η εισαγωγή σε αυτήν ιδεολογιών ξένων ως προς την εθνική μας συνείδηση και καταγωγή, καθώς και η αδυναμία εξεύρεσης ικανής πολιτικής ηγεσίας, οδήγησε στο σημερινό μη παραγωγικό μοντέλο, σε όλους τους τομείς. Για να υπάρξει λοιπόν επιτέλους ουσιαστική εθνική ανάπτυξη, είναι ανάγκη η επαρχία μας να ανθήσει και πάλι. Τα αστικά κέντρα ασφαλώς να διατηρήσουν τη σημερινή δυναμική τους και να την αυξήσουν μάλιστα, αλλά παράλληλα να αναζωογονηθεί η ευλογημένη επαρχία μας. Πως μπορεί να γίνει αυτό; Σίγουρα όχι εν μια νυκτί. Σίγουρα χρειάζεται αρχικά μία ηγεσία με όραμα. Μία ηγεσία ικανή να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες, ώστε η επαρχία μας να γίνει πόλος έλξης για επενδύσεις διεθνούς κύρους και εμβέλειας. Επενδύσεις που θα αφορούν τη δημιουργία τουριστικών θέρετρων, ισχυρών βιομηχανικών μονάδων, σύγχρονου οδικού δικτύου, αλλά και πολιτιστικών έργων ( διεθνείς κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές, δημιουργία σύγχρονων πολιτιστικών χώρων σε κάθε πόλη της Ελλάδος κ.α.). Η προσέλκυση επενδύσεων που θα εκσυγχρονίσουν την επαρχία μας σε όλους τους τομείς, είναι μία μόνο πτυχή της οικονομικής ανάπτυξης. Εκτός από επενδύσεις η επαρχία μας χρειάζεται κόσμο. Χρειάζεται ικανό εργατικό δυναμικό. Νέους ανθρώπους θα ευεργετηθούν από την τοπική κοινωνία, αλλά και θα την ευεργετήσουν παράλληλα. Είναι λοιπόν ανάγκη κατά την ταπεινή μου άποψη, σε μία περίοδο όπου νέα κύματα ανέργων φαίνεται να γεννιούνται, η Ελληνική πολιτεία να πράξει το καθήκον της, για τα Ελληνόπουλα του σήμερα και του αύριο. Να στηρίξεις επιτέλους τους νέους της και μαζί με αυτούς, να στηρίξει και το μέλλον της ( δημογραφικό ζήτημα). Θα ήταν λοιπόν θαρρώ, μία γενναία πρόταση, η επιδότηση της εργασίας νέων ανθρώπων σε παραγωγικούς τομείς της επαρχίας. Η γη μας να καλλιεργείται και πάλι από εμάς τους ίδιους. Πως όμως θα ξεπεραστεί το <<ταμπού>> της εξοχής και της αστυφιλίας; Με κίνητρα! Κίνητρα στις <<στρατιές>> των νέων στον ΟΑΕΔ να εργαστούν στην επαρχία. Κίνητρα όπως η μετατροπή του επιδόματος ανεργίας, σε επίδομα εργασίας στην επαρχία, σε πλήρη συνεργασία με τον ελεύθερο επαγγελματία αγρότη, που θα ωφεληθεί από αυτή τη ρύθμιση. Εργασία εποχική και με νόμιμη κατοχύρωση πενταετούς διάρκειας, η οποία θα εξασφαλίσει στους νέους ανθρώπους σίγουρη εργασία, τη δυνατότητα αξιοπρεπούς και αυτόνομης διαβίωσης ( η σύνταξη του παππού και το χαρτζιλίκι του μπαμπά δε θα είναι πλέον η μόνη πηγή χρηματοδότησης) και στην επαρχία μας <<ζωή>>! Ζωή και ανάπτυξη βιώσιμη. Ανάπτυξη η οποία θα προέρχεται από τους Έλληνες και για τους Έλληνες (και ΜΟΝΟ για όσους αλλοεθνείς έχουν ζητήσει από τη χώρα μας ΔΙΚΑΙΩΣ άσυλο). Παραγωγή πολιτισμού, μεθοδική και συστηματική εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου, νέο εργατικό δυναμικό και πληθυσμιακή αναζωογόνηση, είναι λοιπόν τα <<κλειδιά>> για μία ισχυρή επαρχιωτική Ελλάδα. Μα για να υπάρξουν όλα αυτά. Πρέπει πρώτα να υπάρξουν και οι κατάλληλες υποδομές. Υποδομές εκπαιδευτικές και υγειονομικές, οι οποίες είναι στην καλύτερη περίπτωση ανεπαρκείς όπως όλοι γνωρίζουν. Ο τρόπος δεν είναι άλλος, από την παροχή ισχυρών κινήτρων σε νέους εκπαιδευτικούς και ιατρούς να βρεθούν στα μέρη αυτά καθώς και η αναβάθμιση των υγειονομικών και εκπαιδευτικών χώρων των περιοχών αυτών. Το κόστος μάλιστα, μπροστά στο εθνικό όφελος που θα έχει η ποιοτική αναβάθμιση της ζωής στη επαρχιακή Ελλάδα, είναι τουλάχιστον πενιχρό και ασήμαντο. Μία άξια ηγεσία άλλωστε, κρίνεται από το μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και το έργο που έχει να επιδείξει. Από το κατά πόσο διέπεται από ένα μεγαλόπνοο και εθνικά ωφέλιμο όραμα ή από μία δημαγωγική, και μικροπολιτική ιδεοληψία. Εάν λοιπόν επιτέλους καταλάβουμε ότι το στοίχημα της εθνικής ανάπτυξης δεν είναι ιδεολογικό, αλλά καθαρά ΕΘΝΙΚΟ και ωφέλιμο για όλους μας, τότε θα μπορέσουμε να γίνουμε μία χώρα αυτόνομη και αυτάρεσκη. Μία σύγχρονη δυτική χώρα, όπου οι νέοι άνθρωποι με ευχαρίστηση θα δημιουργούν νέους απογόνους και οι οικονομικοί της μετανάστες, θα μπορούν και πάλι να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Υ.Γ. Όπως έλεγε και ο ασυναγώνιστος Νίκος Καζαντζάκης λοιπόν: Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει.