Η Νέα Κανονικότητα της Ελευθερίας και της Ισονομίας και όχι του φόβου και της <<λήθης>>
Πέρασαν μόλις τέσσερεις μήνες, από τη στιγμή που δημοσίευσα το τελευταίο μου άρθρο. Ομολογώ λοιπόν ότι ξαφνιάστηκα, όταν είδα πως σε μερικούς μήνες, αξίες και σταθερές χρόνων, μπορούν να <<εξαφανιστούν>>. Παθογένειες και στρεβλώσεις της δημοκρατίας, τις οποίες σπεύδει να εκμεταλλευτεί ο <<όχλος>> ( για τον οποίο ο μεγάλος τραγικός ποιητής Ευριπίδης αναφέρει: Φοβερό πράγμα ο Όχλος όταν τον καθοδηγούν κακούργοι) εμφανίζονται και διαιωνίζονται. Για ποιον λόγο εν τέλει, ενώ όλα τα απολυταρχικά καθεστώτα κάποια στιγμή ο ίδιος ο λαός τα αποβάλλει, μετά από μερικές δεκαετίες, μέσα από το λαό αναγεννιούνται και <<αντεπιτίθενται>>.
Και τι δεν έχουμε ακούσει μέσα σε αυτούς τους τέσσερεις μήνες; Και τι δεν έχουμε διαβάσει ή δεν έχουμε δει με τα ίδια μας τα μάτια. Εικόνες <<αποκαλύψεως>> εμπλουτισμένες με μουσική θρίλερ στα δελτία ειδήσεων, εικόνες φόβου και πανικού σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ασφαλώς και ουδείς ΑΝΘΡΩΠΟΣ δεν το αμφισβητεί αυτό, ορθώς πράξαμε και <<ΜΕΙΝΑΜΕ ΣΠΙΤΙ>> επί δύο μήνες. Διότι χωρίς τον άνθρωπο δεν υπάρχουν αριθμοί. Διότι μπορεί να μάθαμε να ζούμε για να εργαζόμαστε, να μάθαμε να λειτουργούμε στον <<αυτόματο>>, μα στη ζωή υπάρχουν πολύ σπουδαιότερα πράγματα να βιώσεις και να <<κατακτήσεις>>. Αρχικά η πραγματική φιλία. Μέσα στους δύο συγκλονιστικούς αυτούς μήνες, εγώ προσωπικά και πολλοί άλλοι άνθρωποι πιστεύω, μπόρεσα να διακρίνω ποιοι ήταν κοντά μου στα δύσκολα και το αντίστροφο. Ποιοι άνθρωποι θέλησαν να περάσουν τις δύσκολες αυτές στιγμές μαζί μου. Επίσης ο <<παρωχημένος>> και δογματικός κατά πολλούς θεσμός της Οικογενείας, <<άνθησε>> και πάλι. Είτε διότι περάσαμε επιτέλους λίγο πραγματικό και ουσιαστικό χρόνο με την οικογένεια μας, είτε διότι ( και αυτό είναι το χειρότερο σενάριο το οποίο ευτυχώς δε βίωσα), αναγκαστήκαμε να μείνουμε σε απόσταση από τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Διότι επί μήνες δεν μπορέσαμε να συναντήσουμε και να σφίξουμε στην αγκαλιά μας, τους γονείς και τους παππούδες μας. Επίσης λίγο πολύ, όλοι μας διαβάσαμε, είδαμε μία ταινία, με λίγα λόγια, περάσαμε λίγο ποιοτικό και παραγωγικό χρόνο, τον οποίο σπάνια βρίσκουμε υπό συνθήκας <<Ομαλότητος>>. Πολύ απλά; Μέσα σε δύο μήνες απέκτησαν ξανά προτεραιότητα για εμάς, οι ουσιαστικές και παραγωγικές αξίες της ανθρώπινης κοινωνίας: Η Υγεία, η Παιδεία, η οικογένεια και η φιλία. Αξίες τις οποίες για να κατακτήσεις, χρειάζεται να είσαι πνευματικά, σωματικά και ψυχικά ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!
Καθώς όμως, το πρώτο και ας ελπίσουμε τελευταίο κύμα του κορονοϊού ( στις περισσότερες χώρες) παρήλθε, βλέπω δυστυχώς ότι οι άνθρωποι δε μάθαμε τίποτα. Τα πολιτικά παιχνίδια και συμφέροντα παραμένουν. Οι ηγέτες του πλανήτη, αδυνατούν να ενωθούν και να δώσουν ένα νέο όραμα στον κόσμο. Έναν νέο κόσμο που θα βασίζεται στην ΠΡΑΞΗ και όχι στα λόγια: Πρώτον στη Δημοκρατία, Δεύτερον στην Ισοπολιτεία, τρίτον στην εξάλειψη κάθε στερεοτυπικής αντίληψης, η οποία εμποδίζει την εδραίωση της καθολικής ειρήνης στον πλανήτη μας και τέταρτον στην πραγματική ελευθερία. Στην ελεύθερη διακίνηση απόψεων, ιδεών και κεφαλαίων. Σε έναν κόσμο, όπου η πολιτεία θα υπάρχει για να νομοθετεί και να μεριμνεί για τους συμπολίτες μας, οι οποίοι αδυνατούν να επιτύχουν ή να αποτύχουν με τις δικές τους δυνάμεις ( άτομα με ειδικές ικανότητες, πολίτες που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και της ανέχειας), ενώ ο άνθρωπος θα παράγει και θα επιχειρεί. Θα επιχειρεί να επιτύχει ή να αποτύχει με τις δικές του δυνάμεις. Το όραμα δηλαδή του Άνταμ Σμιθ. Ένας κόσμος, στον οποίο ο φτωχότερος πολίτης ( ή και Κράτος) θα μπορεί να γίνει πλουσιότερος και το αντίστροφο. Διότι η καθολική ισότητα σε οικονομικό επίπεδο ( η ισότητα ως προς το νόμο και ως προς την ανθρώπινη υπόσταση μας, καθώς και η εξάλειψη κάθε είδους φυλετικής, εθνικής, θρησκευτικής και κοινωνικής ανισότητας πρέπει να θεωρείται δεδομένη εν έτει 2020) σίγουρα ακούγεται δίκαιη, μα όπως έχει αποδειχτεί στην πράξη δεν είναι. Διότι όταν ένα κράτος, έχει το δικαίωμα να σου ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ έναν τον τρόπο ζωής, να σε θεωρεί ως ένα ακόμα <<γρανάζι>> της κρατικής παραγωγικής μηχανής και προπαγάνδας, χωρίς δυνατότητα εκφοράς διαφορετικής απόψεως, δεν αργεί η στιγμή που το κράτος αυτό γίνεται ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΚΟ. Όπου η διαφορετική αντίληψη δεν αντικρούεται με επιχειρήματα αλλά με βίαιες και αιματηρές διώξεις. Όπου η άδικη αναδιανομή του πλούτου, μετατρέπεται σε <<δίκαιη>> αναδιανομή της φτώχειας ( κατά τα λεγόμενα του Άγγλου Πολιτικού Ουίνστον Τσόρτσιλ), προς όφελος των νομενκλατούρων.
Ο νέος κόσμος λοιπόν, τον οποίο εγώ οραματίζομαι, είναι ένας κόσμος ΊΣΩΝ ευκαιριών. Ένας κόσμος όπου οι νόμοι θα εφαρμόζονται και όπου οι ατομικές και οι συλλογικές ελευθερίες των ανθρώπων, δε θα γίνονται ΑΠΛΩΣ σεβαστές, αλλά θα είναι οι κινητήριες δυνάμεις του κόσμου αυτού. Όπου κανείς δε θα αισθάνεται κατώτερος από το συνάνθρωπο του, διότι πολύ απλά, θα μπορεί να επιχειρήσει, να επιτύχει ή να αποτύχει με τις δικές του δυνάμεις. Χωρίς να βασίζεται σε <<εφήμερους>> προστάτες και αυτόκλητους <<Μεσσίες>>! Ένας κόσμος, στον οποίο ο ρατσισμός δε θα υφίσταται και ο κάθε άνθρωπος ( και κράτος αντίστοιχα), θα κρίνεται για το ποιόν του χαρακτήρος του και ΜΟΝΟ!
Στη Μετά κορονοϊού εποχή λοιπόν, ας φροντίσουμε να κατευθυνθούμε πράγματι σε μία νέα κανονικότητα. Μία νέα κανονικότητα που δε θα βασίζεται στο φόβο, αλλά στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ! Ελευθερία κοινωνική, οικονομική και εθνική. Μία νέα κανονικότητα, η οποία θα <<χτιστεί>> και θα εδραιωθεί, έχοντας ως <<ΔΟΓΜΑ>> τα ιδανικά και τις αξίες που προανέφερα: Την ΥΓΕΙΑ, την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, την ΠΑΙΔΕΙΑ, Τη ΦΙΛΙΑ, την ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ καθώς και την ΙΣΟΝΟΜΙΑ και τη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!