Η ελληνοβουλγαρική φιλία και η ιστορική ευκαιρία
Φίλες και φίλοι, μέσα στον κατακλυσμό κομβικών εξελίξεων και πληροφοριών που λαμβάνουμε αυτές τις ιστορικές ημέρες, σήμερα το πρωί, λάβαμε μία άκρως σημαντική, θετική και αισιόδοξη πληροφορία. Πιο συγκεκριμένα, ο υπουργός εθνικής αμύνης της πατρίδας μας, Νίκος Δένδιας, κατόπιν επικοινωνίας του με τον Βούλγαρο ομόλογο του και κατόπιν συνεδρίασης του ΚΥΣΕΑ, ανακοίνωσε πως «εντός των επόμενων ωρών, σε κατάλληλη περιοχή, εντός του βόρειου τμήματος της ελληνικής επικράτειας, πυροβολαρχία PATRIOT, για την αντιβαλλιστική κάλυψη μεγάλου τμήματος της επικράτειας της Βουλγαρίας. Επίσης, ένα ζεύγος F-16 μετασταθμεύει σε αεροδρόμιο της Βόρειας Ελλάδας, με αποκλειστική αποστολή την παροχή επιπλέον κάλυψης στη Βουλγαρία»!
Αυτή η είδηση είναι εξαιρετικά σημαντική, για πάρα πολλούς λόγους. Αρχικά, αναδεικνύει για ακόμα μια φορά τις τελευταίες μέρες, πως η Ελλάδα του 2026 δεν είναι πλέον το «μαύρο πρόβατο» της Ευρώπης, αλλά ένα αξιότιμο μέλος της, το οποίο υπερασπίζεται με σθένος την εθνική ακεραιότητα και ασφάλεια όχι μόνο τη δική του, αλλά και των υπολοίπων μελών της Ευρωπαικής Ένωσης. Δεύτερον και επίσης σημαντικό για όσους γνωρίζουν ιστορία, η σύσφιξη των αμυντικών, διπλωματικών, οικονομικών και ενεργειακών μας δεσμών με τη Βουλγαρία, είναι μία εξαιρετικά θετική εξέλιξη, η οποία αναδεικνύει πολλές προοπτικές ανάπτυξης και ευημερίας για τα δύο έθνη!
Είναι γνωστό, πως από την εποχή του Κρούμμου και του Βασιλείου Β', έως την εποχή των Μακεδονικών Αγώνων, καθώς και των δύο παγκοσμίων πολέμων, ο μεγαλύτερος κίνδυνος «ἐκ τοῦ βορέως» για το ελληνικό κράτος-έθνος , δεν ήταν άλλος από τους Βούλγαρους. Είναι όμως επίσης γνωστό, πως όποτε τα δύο έθνη μπόρεσαν να παραμερίσουν τις διαφορές τους και να συσφίξουν τους δεσμούς τους (π.χ. εκχριστιανισμός Βουλγάρων από Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Φώτιο, ένταξη της Βουλγαρίας στην Ε.Ε. και στην ΟΝΕ), το αποτέλεσμα υπήρξε άκρως θετικό και για τα δύο έθνη σε όλα τα επίπεδα!
Σε μία εποχή λοιπόν, που η Τουρκία έχει εισχωρήσει για τα καλά στα Βαλκάνια έχοντας πετύχει κράτη της Βαλκανικής Χερσονήσου να λειτουργούν ως άτυπα προτεκτοράτα αυτής, είναι εξαιρετικά σπουδαία κατάκτηση η εξάλειψη μίας μακραίωνης απειλής για τον ελληνισμό και η οικοδόμηση μίας έμπρακτης ελληνοβουλγαρικής φιλίας, η οποία καλό θα ήταν να εξελιχτεί σε μία ισχυρή αμυντική και πολιτική συμμαχία βασισμένη στο εξής δόγμα: «Επιδιώκουμε τη σταθερότητα και την ειρήνη στα Βαλκάνια, καθώς και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση των Δυτικών Βαλκανίων, μα πάνω από όλα επιδιώκουμε την ύπαρξη μίας βαλκανικής χερσονήσου ακηδεμόνευτης από πρώην δυνάστες και νυν αυτόκλητους προστάτες, ενώ επιδιώκουμε σταθερότητα και ειρήνη, βασισμένες στις αρχές της δικαιοσύνης, του αλληλοσεβασμού μεταξύ των κρατών της Βαλκανικής, καθώς και στην αρχή της μη έκφρασης αλυτρωτικών απόψεων και διεκδικήσεων από ένα κράτος της Βαλκανικής σε βάρος ενός άλλου κράτους»!
Θα ήταν δε χαράς έργο, αν στο δόγμα αυτό, μπορούσαν να συμφωνήσουν όχι μόνο η Βουλγαρία, αλλά και η Ρουμανία και η Σερβία, αλλά και η Αλβανία και η Β.Μ.! Θα ήταν ευχής έργον, εάν η Βαλκανική ένωση και τα ελεύθερα και ακηδεμόνευτα Βαλκάνια, που οραματίστηκε ο Ρήγας Φεραίος τον μακρινό 18ο αιώνα, μπορούσαν να γίνουν πολιτική πραγματικότητα, σε μία εποχή όπου βασιλεύει το μίσος και η αβεβαιότητα! Θα ήταν δε ευχής έργον, εάν η πατρίδα μας, θα ήταν αυτή που θα πρωταγωνιστούσε στην επίτευξη και στη συνέχεια θα εγγυώταν την ειρήνη και την ασφάλεια στα Βαλκάνια, τη μόνιμη... πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης!
Ναι λοιπόν, η Ελλάδα και η Βουλγαρία είναι δύο έθνη-κράτη τα οποία έδωσαν αμέτρητες, ένδοξες και ανηλεείς μάχες κατά το παρελθόν, αλλά τα οποία μοιράζονται παράλληλα αρκετά κοινά (θρησκεία, βαλκανική κοσμοαντίληψη και ιδιοσυγκρασία, στενές οικονομικές και αμυντικές σχέσεις). Και ναι, τα δύο αυτά κράτη, μπορούν να κάνουν τη μεγάλη αρχή, η οποία είτε στην καλύτερη περίπτωση, θα επιφέρει ένα «ντόμινο» ειρήνης στα Βαλκάνια, ωθώντας και τα υπόλοιπα κράτη της Βαλκανικής να ενταχθούν στην άτυπη αυτή Βαλκανική Ένωση είτε στο λιγότερο καλό σενάριο, θα καταστήσει σαφές στα κράτη και στις κυβερνήσεις των Βαλκανίων, που επιμένουν να θρέφονται από το μίσος και όχι από τη συμφιλίωση και την ευημερία, πως θα πρέπει να ξεχάσουν τις ανεδαφικές, αλυτρωτικές τους διεκδικήσεις!
Ναι λοιπόν, το επιτυχές παράδειγμα συνύπαρξης και συνεργασίας Ελλάδας και Βουλγαρίας (δύο παραδοσιακών «εχθρών») στην ευρωπαϊκή οικογένεια, μπορεί να γίνει «φάρος» ελπίδας και ευημερίας στα Βαλκάνια! Μπορεί να γίνει το έναυσμα για Βαλκάνια ειρηνικά, ευημερούντα και ακηδεμόνευτα από πρώην δυνάστες και νυν «αυτόκλητους» προστάτες! Ναι λοιπόν, Ελλάδα και Βουλγαρία, αποδεικνύουν έμπρακτα σε μία περίοδο γεμάτη πόλεμο και αίμα, όπου η ειρήνη φαντάζει όνειρο… απατηλό και «παράδεισος» οριστικά χαμένος, πως όταν υπάρχει καλή θέληση να σμιλευτεί μία φιλία βασισμένη σε όλα όσα ενώνουν δύο ή και περισσότερα κράτη και αφήνοντας στην ιστορική λήθη όλα όσα τους χωρίζουν, η ειρήνη είναι πραγματοποιήσιμη, ακόμα και μεταξύ των πιο ορκισμένων… «εχθρών»!
Ως πολίτης λοιπόν και ως μελετητής της ελληνικής ιστορίας, συγχαίρω την ελληνική κυβέρνηση και τον υπουργό Νίκο Δένδια προσωπικά, για την άμεση ανταπόκριση τους στο αίτημα των Βούλγαρων φίλων μας για αμυντική θωράκιση και ελπίζω, αυτή η κίνηση να μην είναι ένα «πυροτέχνημα» ελπίδας, αλλά η αρχή ενός λαμπρού μέλλοντος. Να είναι η αρχή, τα Βαλκανικά κράτη και οι Βαλκανικοί λαοί να κατανοήσουμε, πως ενωμένοι θα πετύχουμε πολύ περισσότερα από όσα πετυχαίνουμε διαιρεμένοι!
Είθε λοιπόν αυτή να είναι η αρχή για να παραδώσουμε στις επόμενες γενεές Βαλκάνια ειρηνικά, Βαλκάνια αδελφωμένα, Βαλκάνια ελεύθερα, Βαλκάνια ευημερούντα, Βαλκάνια ακηδεμόνευτα!