Η Εθνική ενότητα δεν είναι <<κλισέ>>. Είναι προϋπόθεση εθνικής ανεξαρτησίας και αυτονομίας.

Καθώς οδεύουμε προς την ώρα της μεγάλης ευθύνης, την ώρα των μεγάλων αποφάσεων και των μεγάλων λύσεων, έφτασε η ώρα και η στιγμή, όλοι μαζί οι Έλληνες να ενωθούμε. Έχει μάλιστα αξία, να θυμηθούμε την αξία της σημερινής ημέρας για τον Ελληνικό έθνος.

Σαν σήμερα λοιπόν, στις 10 Αυγούστου του 1913, ο δεύτερος βαλκανικός πόλεμος, λήγει με την υπογραφή της συνθήκης του Βουκουρεστίου. Είχε προηγηθεί ο πρώτος Βαλκανικός πόλεμος ( όλα τα Βαλκανικά κράτη συνασπισμένα απέναντι στον Οθωμανικό παράγοντα) όπου ο Ελληνικός στρατός και η Ελληνική πολιτική ηγεσία, επέτυχαν την απελευθέρωση της Ηπείρου, της Μακεδονίας, ολόκληρης της Θεσσαλίας, της Κρήτης και των νήσων του Αιγαίου. Όλα αυτά, υπό την αγαστή συνεργασία του οξυδερκούς πολιτικού ηγέτη, Ελευθερίου Βενιζέλου και του αρχιστράτηγου του Ελληνικού στρατού, βασιλέως Κωνσταντίνου. Οι βλέψεις των Βουλγάρων όμως, στα εδάφη των πρώην συμμάχων τους, οδήγησαν στο δεύτερο Βαλκανικό πόλεμο. Εκεί ο Ελληνικός στρατός διέπραξε και πάλι το καθήκον του και στη συνέχεια, η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου, επέτυχε όχι απλώς να διατηρήσει τα κεκτημένα του πρώτου Βαλκανικού πολέμου, μα να τα αυξήσει κιόλας. Κάπως έτσι λοιπόν και ενόψει του Α' παγκοσμίου πολέμου, έληξε το έπος των Βαλκανικών πολέμων. Ένας έπος το οποίο συνέγραψαν όλοι οι Έλληνες, ενωμένοι. Ένας έπος χάρη στο οποίο η ντροπή του χαμένου πολέμου το 1897, αποκαταστάθηκε πλήρως και η Ελλάς μεγάλωσε σημαντικά. Μεγάλωσε και απέδειξε σε εχθρούς και φίλους, τι μπορεί να κάνει, έχοντας μία άξια στρατιωτική και πολιτική ηγεσία.

Δυστυχώς όμως, οι Έλληνες καταφέραμε και πάλι σταδιακά και μεθοδικά να <<γκρεμίσουμε>> ότι χτίσαμε. Η διαφωνία μεταξύ Βενιζέλου και Βασιλέως Κωνσταντίνου, για τη συμμετοχή της Ελλάδος στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο (Βενιζέλος υπέρ Αντάντ, Βασιλεύ Κωνσταντίνος υπέρ Γερμανών), οδήγησε τη χώρα σε ένα μακροχρόνιο και ακήρυχτο εμφύλιο πόλεμο. Εκδηλώσεις φανατισμού και από τις δύο πλευρές, δημιουργία ερίδων εντός του Ελληνικού στρατού, δημιουργία κράτους Αθηνών και κράτους Θεσσαλονίκης και άλλα πολλά. Η παρέμβαση των δυνάμεων της Αντάντ όμως υπέρ του Βενιζέλου, ήρθε να δώσει τη <<Σολομώντεια>> λύση, που είχε ανάγκη ο τόπος. Ο Ελληνικός στρατός μεγαλούργησε και πάλι, προσφέροντας σημαντικότατες υπηρεσίες στη νίκη των δυνάμεων της Αντάντ και κάπως έτσι ανταμείφτηκε στις 10 Αυγούστου του 1919, με τη περίφημη συνθήκη των Σεβρών. Τη συνθήκη της Ελλάδος των 2 Ηπείρων και των 5 θαλασσών. Μία συνθήκη που κατέστησε την Ελλάδα ρυθμιστή των εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Τα όσα ακολούθησαν όμως, είναι γνωστά σε όλους. Ο Βενιζέλος υπέστη πανωλεθρία στις εθνικές εκλογές, ο Βασιλεύ επέστρεψε ( οργή των συμμάχων και η τέλεια αφορμή για την αλλαγή των θέσεων τους), οι ύποπτες <<φιλειρηνικές>> φωνές υπέσκαψαν τον εθνικό αγώνα, με απεργίες εντός του στρατεύματος και με διαρκής ανθελληνική προπαγάνδα και κάπως έτσι ο Μικρασιατικός πόλεμος χάθηκε και η Ελλάς υπέστη μία ταπεινωτική ήττα. Η ανευθυνότητα λοιπόν του λαού και των πολιτικών κομμάτων να συνεννοηθούν για τα στοιχειώδη εθνικά μας δίκαια και η ύποπτη στάση ορισμένων κομματικών σχηματισμών( η ομολογία Ζαχαριάδη περί ΕΠΙΔΙΩΞΗΣ ήττας του Ελληνικού στρατού στο μικρασιατικό μέτωπο, σε άρθρο του στο ριζοσπάστη γνωστή σε όλους άλλωστε), οδήγησαν σε μία ανείπωτη εθνική τραγωδία.

Η ημέρα αυτή λοιπόν, αποτελεί τρανή απόδειξη, της ικανότητας των Ελλήνων. Της ικανότητας των Ελλήνων στα δύσκολα, να συσπειρώνονται και να κερδίζουν σε όλους τους τομείς! Στρατιωτικούς και διπλωματικούς. Όποιος και όποια νιώθει δέος και σεβασμό, για τις διαχρονικές Ελληνικές αξίες. Τις αξίες που η ίδια η Ελλάς κληροδότησε στον υπόλοιπο κόσμο ( Δημοκρατία, Ελευθερία, δημιουργικό και ανένταχτο πνεύμα, Γενναιότητα, σεβασμό σε ιερές αξίες, Ρητορεία, φιλοσοφία, καλές τέχνες κ.α.), δεν μπορεί παρά να είναι έτοιμος. Να είναι έτοιμος ανά πάση στιγμή, να υποστηρίξει τη γη των προγόνων του. Την γη αυτή που για να την κληρονομήσουμε, χιλιάδες γενναίοι πρόγονοι μας θυσιάστηκαν, τη γη αυτή, που <<γέννησε>> τις αξίες που προανέφερα. Όσοι εν τέλει αισθάνονται υπερήφανοι για την καταγωγή τους, οφείλουν να το δηλώνουν με κάθε κόστος. Οφείλουμε απέναντι στους προγόνους μας, να κληροδοτήσουμε τη γη αυτή που κατοικούμε, ανέπαφη στα παιδιά και στα εγγόνια μας.

Το υπεράνω όλων η Πατρίς λοιπόν, που ακούστηκε προτού την περίφημη ναυμαχία της Σαλαμίνας, δεν ήταν ένα ακόμα εύηχο σύνθημα. Είναι τρόπος ζωής! Και είναι τρόπος ζωής, ακριβώς επειδή είμαστε περήφανοι για την καταγωγή μας. Ακριβώς επειδή έχουμε να επιδείξουμε μεγαλειώδεις νίκες στο πεδίο των μαχών, μα εξίσου μεγάλες νίκες στον τομέα του διαλόγου, των γραμμάτων και των τεχνών. Έχουμε να επιδείξουμε έναν ανώτερο αξιακό και ηθικό κώδικα, έναν μοναδικό σεβασμό σε αρχές και αξίες, που δεν μπορούν, παρά να μας καθιστούν περήφανους για την καταγωγή μας.

Η μέρα αυτή ας είναι με λίγα λόγια, η υπενθύμιση των μεγάλων και διαχρονικών μας ικανοτήτων. Ας αποτελεί μία διαχρονική και ευρέως αποδεκτή υπενθύμιση: Πέραν της κάθε πολιτικής και κοινωνικής ιδεολογίας, το υπέρτατο ιδανικό για το οποίο αγωνιζόμαστε, είναι η ίδια μας η πατρίδα. Η μητέρα Ελλάς. Αγωνιζόμαστε για να τιμούμε και να μεταδίδουμε τις αξίες του πολιτισμού μας. Αγωνιζόμαστε για να δικαιώσουμε τους ένδοξους αγώνες των προγόνων μας. όπως έλεγε άλλωστε και ο μέγας Σταγειρίτης φιλόσοφος Αριστοτέλης: Το ελληνικό γένος ζει ελεύθερα και διοικείται άριστα και θα μπορούσε να κυριαρχήσει, αν ήταν πολιτικά ενωμένο!