Η ΓΙΑΛΤΑ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΑΙΩΝΑ
Φεβρουάριος του έτους 1945, Γιάλτα: Εν αναμονή της οριστικής ήττας του Χίτλερ, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Φραγκλίνος Ρούζβελτ, ο πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας Σερ Ουίνστον Τσώρτσιλ, καθώς και ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, Ιωσήφ Στάλιν _οι νικητές δηλαδή του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου_ συναντώνται για να διαμορφώσουν τον μεταπολεμικό κόσμο.
Για τον σκοπό αυτόν, αποφασίζουν τη δημιουργία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) με σκοπό τη διαφύλαξη της παγκόσμιας ειρήνης, ενώ χωρίζουν τον πλανήτη σε σφαίρες επιρροής, με τον Ιωσήφ Στάλιν να πετυχαίνει τη σιωπηρή αναγνώριση του «σιδηρού παραπετάσματος» και τη σημαντική αύξηση της γεωπολιτικής ισχύς της Σοβιετικής ενώσεως, ενώ οι ΗΠΑ διατράνωναν τα συμφέροντα τους στον Ατλαντικό και πέραν αυτού, και η Αγγλία, περιοριζόταν στον ρόλο του αντ'αυτού των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Το δε 1949, η «ιερά συμμαχία» ΗΠΑ και Ευρώπης, με σκοπό την αντιμετώπιση της αυξανόμενης επιρροής της Σοβιετικής Ενώσεως σε περιοχές που άπτονταν στη δική τους σφαίρα επιρροής, επισφραγίστηκε με τη δημιουργία της λεγόμενης βορειοατλαντικής συμμαχίας (γνωστής ως ΝΑΤΟ).
Η δε Ευρώπη, το πάλαι ποτέ κραταιό κέντρο της οικουμένης, βλέποντας πως οι εξελίξεις την ξεπερνούν, επιχείρησε να συσπειρωθεί και να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της, με το λεγόμενο "Σύμφωνο Άνθρακα και Χάλυβα" το οποίο υπεγράφη το 1951 στο Παρίσι και υπήρξε ο προπομπός της μετέπειτα ΕΟΚ και σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παρά όμως το ευφυές του εγχειρήματος της συσπείρωσης, τα ευρωπαϊκά κράτη, μη μπορώντας να ακολουθήσουν τους φρενήρεις ρυθμούς της τεχνολογικής και εξοπλιστικής αντιπαράθεσης ΗΠΑ και Σοβιετικής Ένωσης και χάνοντας πλήρως την επιρροή τους στη Μ. Ανατολή και την Αφρικανική Ήπειρο, αναγκάστηκαν να συμβιβαστούν και να δεχτούν τις πολιτικά συγγενείς ΗΠΑ, ως εγγυητή της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας ασφάλειας! Την ίδια εποχή δε, στην Ασία δημιουργούνταν και αναδυόταν αργά αλλά μεθοδικά, ο σημερινός τρίτος πόλος διακυβέρνησης, ο οποίος δεν ήταν άλλος από την αναγεννημένη Κίνα του Μάο, αλλά και το κομμουνιστικό καθεστώς της Βόρειας Κορέας, το οποίο σήμερα έχει καταστεί ένας σημαντικός και απρόβλεπτος, γεωπολιτικός παράγοντας.
Και εάν η πτώση του τείχους του Βερολίνου στις 9/11/1989 και η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης στις 26/12/1991, έδειχναν να είναι η μεγάλη ευκαιρία για την επίτευξη μόνιμης ειρήνης στην ευρωπαϊκή Ήπειρο και αναβίωσης μίας νέας «ιεράς συμμαχίας» με τη Ρωσία ενός αυτής, η αμοιβαία καχυποψία Δύσης-Ρωσίας και η άνοδος του αυταρχικού μεν, ικανού δε, Βλαδίμηρου Πούτιν _ο οποίος κατόρθωσε να αναγεννήσει την πληγωμένη Ρωσία με ταχύτατους ρυθμούς_, διέλυσαν τις ψευδαισθήσεις ειρήνης και μας επανάφεραν σε τροχιά σύγκρουσης! Η δε ραγδαία άνοδος της Κίνας, η επιχειρούμενη «αποδυτικοποίηση» της Αφρικής και της Μ. Ανατολής μέσω του ισλαμικού φονταμενταλισμού, αλλά και το φαινόμενο της μαζικής μετανάστευσης αλλόθρησκων αφρικανικών και ασιατικών πληθυσμών στη Δύση, έφερε δυσαρέσκεια και απογοήτευση στους λαούς της Δύσης, οι οποίοι αντέδρασαν φέρνοντας στην εξουσία τον Ντόναλντ Τραμπ και ανεβάζοντας ραγδαία τα εκλογικά ποσοστά των συντηρητικών κομμάτων της Ευρώπης.
Ο δε Ντόναλντ Τραμπ, όντας ο μόνος που μπορεί να κατανοήσει το σκεπτικό των σύγχρονων δικτατόρων-αυτοκρατόρων όπως οι Πούτιν και Σι Τζι Πινγκ _καθώς και ο ίδιος σκέπτεται και δρα πρωτίστως ως βυζαντινός αυτοκράτορας και επιχειρηματίας και δευτερευόντως ως πρόεδρος μίας δυτικής δημοκρατίας_ είναι αποφασισμένος να προχωρήσει στη χάραξη μίας νέας Γιάλτας, με τους σύγχρονους Στάλιν και Τσώρτσιλ, να μην είναι άλλοι από τη Ρωσία του Πούτιν και την Κίνα του Σι Τζι Πινγκ. Θα έπρεπε η Ευρώπη να συμπεριλαμβάνεται σε τούτη τη νέα εποχή; Βεβαιότατα! Μα ποιος θα λάβει στα σοβαρά μία διακρατική οντότητα, χωρίς ενιαία στρατηγική, χωρίς ενιαίο στρατό και χωρίς τη θέληση να διατρανώσει τα δίκαια και τα συμφέροντα της, ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΕΔΙΟΥ;
Επομένως, η πρόβλεψη μου στο πρωτοχρονιάτικο άρθρο πως η πτώση του καθεστώτος Μαδούρο θα μας απασχολήσει έντονα το 2026, δεν ήταν καθόλου τυχαία, αλλά βασιζόταν σε απτά δεδομένα. Τα δε ίδια, απτά, δεδομένα, μας οδηγούν στο συμπέρασμα, πως η «απομαδουροποίηση» της Βενεζουέλας όπως θα έλεγε και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ: « Δεν είναι το τέλος, δεν είναι ούτε καν η αρχή του τέλους, αλλά είναι σίγουρα, το τέλος της αρχής»! Τα δε επόμενα βήματα του επιχειρηματία-προέδρου Τραμπ, θα είναι η πρόκληση ενός νέου 91' και η «αποσοσιαλοποίηση» της πλούσιας σε μεταλλεύματα Λατινικής Αμερικής, με κύριους σκοπούς: α) την οικονομική εκμετάλλευση των χωρών αυτών β) την εδραίωση της απόλυτης κυριαρχίας των ΗΠΑ στην Αμερικανική Ήπειρο, μέσω της εκδίωξης της Ρωσίας και της Κίνας, από τη γεωπολιτική της γειτονιά!
Ύστερα, έντονο πεδίο σύγκρουσης, θα αποτελέσουν οι πλούσιες σε μεταλλεύματα και πετρέλαιο Αφρικανική Ήπειρος και Μέση Ανατολή, με την πτώση του αντιδυτικού καθεστώτος του Ιράν να μεθοδεύεται αργά αλλά σταθερά και με τους χριστουγεννιάτικους βομβαρδισμούς Τραμπ στη Νιγηρία, να αποτελούν μήνυμα πως οι ΗΠΑ σαν άλλη βυζαντινή αυτοκρατορία ή Παπική Δύση, ως νόμιμοι δηλαδή, εκπρόσωποι της Δύσης του χριστιανισμού, θα προστατεύσουν τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Αφρικής, αλλά και τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα στην περιοχή! Μεγάλο αντικείμενο σύγκρουσης δε, θα αποτελέσει και η κατοχή της υπερπλούσιας σε «σπάνιες γαίες» Γροιλανδίας, η οποία είναι ευρωπαϊκό έδαφος και πιθανή εμπλοκή των ΗΠΑ σε αυτή, θα αποτελέσει τη διάλυση στην πράξη της βορειοατλαντικής συμμαχίας (ΝΑΤΟ) και την πλήρη ταπείνωση της παρηκμασμένης και αμήχανης Ευρώπης.
Όσον αφορά τους άλλους δύο πόλους του νέου, αυτοκρατορικού κόσμου που ξεπροβάλλει, τη Ρωσία και την Κίνα, ο μεν πρώτος θα αρκεστεί στη δημιουργία ενός σύγχρονου σιδηρού παραπετάσματος ή μίας σύγχρονης «τσαρικής αυτοκρατορίας» η οποία θα εδραιωθεί μέσω του διαμελισμού της Ουκρανίας η οποία θα είναι η «ηττημένη Γερμανία» του 21ου αιώνα, αλλά και με την προσάρτηση αδύναμων, γειτονικών χωρών όπως η Μολδαβία και η Γεωργία και πιθανή απόπειρα αύξησης γεωπολιτικής ισχύος μέσω πολιτικής ή και στρατιωτικής κατάκτησης των ανεξάρτητων, ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ κρατών της Βαλτικής ή και γειτονικών κρατών όπως η Πολωνία, η Ουγγαρία και η Τσεχία!
Η δε Κίνα, μη θέλοντας να βγει τελείως εκτός διπλωματικού παιχνιδιού, ασφαλώς θα φροντίσει να θωρακίσει την κυριαρχία της στην Ασιατική Ήπειρο με πιθανή προσάρτηση της Ταιβάν, ενώ δεν πρόκειται να παραδώσει αμαχητί την γεωπολιτική και οικονομική της επιρροή σε Αφρική, Λατινική Αμερική, Μέση Ανατολή αλλά και Ευρώπη! Βέβαια, όσο και αν η οικονομική της ισχύ κάνει την Κίνα να δείχνει ακατανίκητη και ασταμάτητη, η ύπαρξη σοβαρών ανταγωνιστών στα νότα της με απροσδιόριστους στόχους και επιδιώξεις όπως η πολυπληθέστερη χώρα του πλανήτη, Ινδία, αλλά και η Βόρεια Κορέα _με την οποία ο πρόεδρος Τραμπ επιχειρεί μία τολμηρή διπλωματική προσέγγιση_ μου φαίνεται πως θα δυσχεράνουν τη θέση της τα επόμενα όχι και τόσο μακρινά χρόνια!
Ποια όμως η θέση της Ευρώπης γενικά και της Ελλάδας ειδικά στο σύγχρονο αυτόν κόσμο, όπου οι δεσποτικές αυτοκρατορίες του παρελθόντος φαίνεται να αντεπιτίθενται και να αναγεννιούνται; Υπάρχει άραγε ρεαλιστική πιθανότητα ανασύστασης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας; Διότι μη ξεχνάμε, πως η Οθωμανική αυτοκρατορία υπήρξε μία «δεδομένη συνθήκη» στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο μέχρι και το όχι τόσο μακρινό 1922. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό, είναι ένα σαφές και τεκμηριωμένο ΟΧΙ, το οποίο βασίζεται: 1) στην εύστοχη ταύτιση των ενεργειακών συμφερόντων της Ελλάδας με αυτά της Ευρώπης και των ΗΠΑ! 2) Στην εύστοχη διπλωματική και αμυντική συμμαχία Ελλάδας-Κύπρου και Ισραήλ (δορυφόρος των ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο)! 3) Στη στενή και άκρως θετική συνεργασία της χώρας μας με ισχυρά μουσουλμανικά κράτη της περιοχής, όπως η Αίγυπτος και Σαουδική Αραβία. 4) Στην αμυντική θωράκιση της πατρίδας από αέρος, θαλάσσης και ξηράς μέσω των δαπανηρών πλην αναγκαίων εξοπλιστικών προγραμμάτων!
Ασφαλώς βέβαια, η πατρίδα μας οφείλει να μην επαναπαυτεί, αλλά στη νέα αυτή, ασταθή πραγματικότητα, να εντείνει τις διπλωματικές της ενέργειες, έτσι ώστε η Ε.Ε. να αποκτήσει επιτέλους ενιαία πολιτική ανάκτησης της αυτοκυριαρχίας της στο εσωτερικό της, ενεργειακή ανεξαρτησία με την Ελλάδα και την Κύπρο ως ενεργειακούς τροφοδότες αυτής, καθώς και ενιαίο αμυντικό και διπλωματικό δόγμα, που θα διατρανώνει το εξής απλό πλην σπουδαίο ιδεώδες: "Επίθεση σε ένα κράτος- μέλος της Ε.Ε. αποτελεί επίθεση στο σύνολο των κρατών της Ε.Ε."! Ενώ θα πρέπει να ενταθούν οι προσπάθειες, η Κύπρος να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και το Κυπριακό, να λυθεί μέσω της απόσυρσης των κατοχικών, τουρκικών στρατευμάτων, αποζημίωσης των οικογενειών που ξεκληρίστηκαν ή έχασαν τις περιουσίες τους κατά την τουρκική εισβολή και της δημιουργίας ενός ενιαίου, ανεξάρτητου, δημοκρατικού και νατοϊκού-ευρωπαϊκού, Κυπριακού κράτους!
Όσον αφορά την Ευρώπη γενικά, όσο και αν το «παιχνίδι» μοιάζει χαμένο και το τέλος προδιαγεγραμμένο, κατά τη γνώμη μου τίποτα δεν έχει κριθεί, αρκεί η Ευρώπη να δράσει άμεσα και να παύσει να βρίσκει τον εαυτό της απολογούμενο και αμήχανο! Η Ευρώπη οφείλει να επιταχύνει την ενεργειακή της απεξάρτηση από τη Ρωσία και την Τουρκία και να συστήσει ΑΜΕΣΑ ευρωπαϊκό στρατό και ναυτικό, καθώς και ευρωπαϊκή πολεμική αεροπορία, που θα υπηρετούν πιστά και δίχως εκπτώσεις το άρθρο 42 παράγραφος 7 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση! Οι δε Γερμανία Γαλλία και Ιταλία, οφείλουν να προωθήσουν την ενεργή οικονομική και γεωπολιτική επέκταση της Ευρώπης στα Δυτικά Βαλκάνια, αναγκάζοντας τα μικρότερα βαλκανικά κράτη, να εγκαταλείψουν τις μαξιμαλιστικές τους θέσεις σε βάρος της Ελλάδας, αλλά και στην πολύ σημαντική και πληγωμένη από τον δυτικό ιμπεριαλισμό, Αφρικανική Ήπειρο. Η δε Ε.Ε. οφείλει να ανοιχτεί στη Μ. Ανατολή με τόλμη, πιέζοντας για την επίλυση των ανοιχτών ζητημάτων της περιοχής και θέτοντας υπό καθεστώς ένταξης τα ισχυρά κράτη της Αιγύπτου και του Ισραήλ, διασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο τα εξ 'ανατολών νώτα της και ανακτώντας το χαμένο γεωπολιτικό της κύρος!
Η δεκαετία, εάν όχι η πενταετία που ακολουθεί επομένως, είναι ιδιαιτέρως κρίσιμη, καθώς εντός αυτής της χρονικής περιόδου, θα καθοριστεί η παγκόσμια πραγματικότητα του εικοστού πρώτου αιώνα. Ένα παγκόσμιο πόκερ γεωπολιτικών αναταράξεων και αλλαγών διαδραματίζεται πλέον ενώπιον μας και η Ευρώπη οφείλει να φύγει από το τραπέζι αυτό, αν όχι νικήτρια τουλάχιστον όχι διαλυμένη! Ο κόσμος μας οφείλει να μην επιστρέψει στην εποχή των ασύδοτων και τυραννικών αυτοκρατοριών και η Ευρώπη οφείλει να μην υποκύψει και πάλι στη δεσποτεία και στην κηδεμονία εχθρών και φίλων!
Η δε Ελλάδα μας, οφείλει να αποτελέσει και πάλι, όπως στους ελληνοπερσικούς πολέμους, και στους δύο προηγούμενους παγκοσμίους πολέμους και στον ψυχρό πόλεμο που ακολούθησε αυτούς, πρωταγωνίστρια δύναμη του ελεύθερου κόσμου, διασφαλίζοντας το ενιαίο δυτικό μέτωπο και τη μη επαναφορά της Ευρώπης και της ανθρωπότητας στους σκοτεινούς χρόνους της δεσποτείας και της υποδούλωσης των εθνών!
Επομένως καλοί μου φίλοι, οι καιροί που βιώνουμε είναι ιστορικοί, οι ευθύνες των ηγετών και των λαών ακόμα πιο ιστορικές και οφείλουμε στο τέλος της «κοσμογονίας» που θα ακολουθήσει, να έχουμε διαμορφώσει έναν κόσμο όπου η ελευθερία και η δημοκρατία θα υπάρχουν και θα ευημερούν στον τόπο που τις γέννησε (Ελλάδα και Δύση) και η παγκόσμια ειρήνη θα βασίζεται το δυνατόν περισσότερο στο δίκαιο και όχι στο δίκαιο του ισχυρού!