"Η λύση πάντα βρίσκεται μπροστά, ποτέ πίσω": Νικόλαος Καζαντζάκης
Διαβάζοντας τη ρήση αυτή, ενός εκ των σπουδαιοτέρων ( κατά τη γνώμη μου κορυφαίου), λογοτεχνών που ανέδειξε το Ελληνικό έθνος κατά τον περασμένο αιώνα και κάνοντας την απαραίτητη σύγκριση, με τα δεδομένα της σύγχρονης πραγματικότητας, αντιλαμβάνομαι πόσο δίκιο είχε ο σπουδαίος αυτός άνθρωπος και λογοτέχνης. Είναι πραγματικά αστείο εν έτει 2020, στερεοτυπικές αντιλήψεις περασμένων δεκαετιών ή και αιώνων, να μας <<στοιχειώνουν>> και να μη μας αφήνουν, να φτιάξουμε έναν κόσμο δικαιότερο και ομορφότερο. Έναν κόσμο με ίσες ευκαιρίες για όλους, με <<σημαία>> του τις ατομικές ελευθερίες, και τον πλουραλισμό ιδεών και απόψεων που η δημοκρατία προσφέρει ( Όπως έλεγε και ο ο σπουδαίος Ουίνστον Τσόρτσιλ: Η Δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, με εξαίρεση όλα τα άλλα).
Θέλω όμως να εξηγήσω την άποψη μου αυτή, με απτά παραδείγματα. Απτά παραδείγματα τα οποία δηλώνουν, το πως οι μειοψηφίες διχάζουν την συντριπτική πλειοψηφία, αλλά και το πως η ύπαρξη μίας ικανής, ριζοσπαστικής και πολιτικής ηγεσίας, μπορεί να φέρει την μεγάλη αλλαγή. Αρχικά ταξιδεύουμε πίσω στο μακρινό 338 π.Χ. όπου ύστερα από την αιματηρή και ιστορική μάχη της Χαιρώνειας, ο Φίλιππος ο δεύτερος, στο ιστορικό συνέδριο της Κορίνθου, επιτυγχάνει αυτό το οποίοι, οι προηγούμενες μεγάλες δυνάμεις της εποχής, δεν κατόρθωσαν. Ενώνει τον Ελληνικό λαό. Ενώνει τις Ελληνικές πόλεις-κράτη υπό την σκέπη ενός κοινού οράματος. Μία ένωση την οποία σύσσωμος ο λαός αναζητούσε, μα οι <<κοντόφθαλμες>> πολιτικές ηγεσίες του παρελθόντος ( σκεπτόμενες μόνο το δικό τους όφελος) δεν κατόρθωσαν να επιτύχουν. Ένωση την οποία ο Έλληνας αναζητούσε, όταν ενώθηκε απέναντι στον Περσικό κίνδυνο, στους περίφημους Περσικούς πολέμους. Την οποία αναζητούσε, όταν έστω και λίγες εβδομάδες, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων, κάθε εχθροπραξία σταματούσε και όλοι μαζί οι Έλληνες διασκέδαζαν και συνομιλούσαν. Ο παραλληλισμός νομίζω είναι σαφής. Οι ιδεολογικές διαφορές ποτέ δεν έπαψαν να υπάρχουν. Μα όλες οι πόλεις-κράτη, στήριξαν το όραμα του Ελληνισμού. Ενός Ελληνισμού ισχυρού και απαλλαγμένου από τα πάθη του, ο οποίος θα διέδιδε τις δικές του αξίες σε ολόκληρη την οικουμένη.
Το δεύτερο παράδειγμα, είναι σαφώς πιο σύγχρονο και πιο οικείο στα δικά μας βιώματα. Αφορά ένα κοινό όραμα του Ελληνισμού, διαφορετικό μεν ως προς την κατεύθυνση του, απόλυτα ομοιογενές ως προς την ουσία. Όταν και πάλι, σύσσωμος ο λαός ( από όλα τα ιδεολογικά στρατόπεδα), συγκεντρώνονταν έξω από το πολυτεχνείο και όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επέστρεψε, διά να εγκαθιδρύσει την κοινοβουλευτική δημοκρατία, την οποία η συντριπτική πλειοψηφία των δημοκρατικών πολιτών επιθυμούσε διακαώς, μα η κατάσταση η οποία είχε διαμορφωθεί κατά τα προηγούμενα έτη, διόλου απλή δεν ήταν. Τα πάθη και τα μίση του εμφυλίου ακόμα υπήρχαν. <<Ακραίες>> φωνές υπήρξαν και εξακολουθούν να υπάρχουν. Αλλά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έλαβε τη μεγάλη και ιστορική απόφαση. Η νομιμοποίηση του κομμουνιστικού κόμματος Ελλάδος και η καθιέρωση μέσω δημοψηφίσματος της προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όχι μόνο δεν τον έβλαψε πολιτικά, αλλά χαιρετίστηκε από την πλειοψηφία του λαού, με το ιστορικό ποσοστό του 54,37% το οποίο έλαβε η παράταξη του.
Η ουσία του δεύτερου παραδείγματος, βρίσκεται στο γεγονός, ότι επτά χρόνια μετά, ο ίδιος ο λαός που έδωσε το ποσοστό αυτό στον Καραμανλή, ο ίδιος λαός έφερε στην εξουσία τον Ανδρέα Παπανδρέου, εκπρόσωπο μίας τελείως διαφορετικής ιδεολογικής παράταξης. Με λίγα λόγια, η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και όχι η καταστολή νίκησε και απομόνωσε τις <<ακραίες>> φωνές. Η απόφαση του πολιτικού κόσμου, να αφουγκραστεί την επιθυμία της συντριπτικής πλειοψηφίας για ειρήνη, ελευθερία και δημοκρατία, ήταν αυτή που καθιέρωσε την κοινοβουλευτική δημοκρατία στον τόπο μας και έστειλε τις απολυταρχικές φωνές ( από όποιον πολιτικό χώρο και αν προέρχονται) στο "χρονοντούλαπο της ιστορίας", για να χρησιμοποιήσω τη φράση του δημαγωγού και λαοπλάνου πλην όμως χαρισματικού ομιλητή και πολιτικού Ανδρέα Παπανδρέου.
Φτάνοντας στο σήμερα λοιπόν και βλέποντας τις εικόνες χάος που επικρατούν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ενθυμούμαι το αντίστοιχο Ελληνικό παράδειγμα. Όταν χιλιάδες Αγανακτισμένων πολιτών εν έτει 2012, ειρηνικά διαδήλωναν και αγωνίζονταν για τα δημοκρατικά τους δικαιώματα . Τις διαδηλώσεις αυτές όμως ποιος τις διέλυσε; Όχι το πολιτικό σύστημα, μα οι <<ακραίες>> ομάδες που παρεισέφρησαν και προκάλεσαν ένα αντίστοιχο χάος. Τι θέλω να πω με αυτή την αλληγορία; Οι πολίτες έχουν κάθε δικαίωμα και ΟΡΘΩΣ πράττουν να διαμαρτύρονται, ζητώντας έναν δικαιότερο κόσμο, έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι θα κρίνονται για τις πράξεις και τα λόγια τους και όχι για τις εθνικές-φυλετικές τους καταβολές και τις σεξουαλικές τους επιλογές. Η Δημοκρατία άλλωστε βασίζεται στην λαϊκή κυριαρχία. Άλλο όμως η νόμιμη, ειρηνική και επιθυμητή υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, άλλο το δόγμα του χάους και η κυριαρχία του όχλου. Του όχλου ο οποίος δεν αποζητά έναν δικαιότερο κόσμο, αλλά έναν κόσμο <<καθηλωμένο>> σε ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές του χθες, οι οποίες μόνο δεινά έχουν προκαλέσει στην ανθρωπότητα.
Εν κατακλείδι λοιπόν, ως ένας δημοκρατικός και πολιτικοποιημένος ( όχι κομματικοποιημένος) πολίτης , επιθυμώ να πείσω, όλους όσους με τιμήσουν, διαβάζοντας το κείμενο αυτό, πως ο δικαιότερος και <<ομορφότερος>> κόσμος τον οποίο αναζητούμε, δε βρίσκεται στις ιδεολογικές διαφορές του χθες. Βρίσκεται ""μπροστά", βρίσκεται στο κοινό όραμα το οποίο πρέπει όλοι μας να υπηρετούμε. Το όραμα ενός κόσμου με ίσες ευκαιρίες για όλους, με <<σημαία>> του τις ατομικές ελευθερίες, και τον πλουραλισμό ιδεών και απόψεων που ΜΟΝΟ η δημοκρατία δύναται να προσφέρει.