Η τελευταία ευκαιρία της Ευρώπης
Από το παγκόσμιο οικονομικό φόρουμ του Νταβός για το έτος 2026, προέκυψε μία πολύ σημαντική είδηση για το μέλλον του πλανήτη μας. Η νέα κρίση που προκάλεσε ο δαιμόνιος Ντόναλντ Τραμπ με την Ευρώπη, μία κρίση η οποία απείλησε την ύπαρξη αυτής καθαυτής της βορειοατλαντικής συμμαχίας (ΝΑΤΟ), και είχε ως επίκεντρο της την υπερπολύτιμη σε γεωστρατηγικό και οικονομικό επίπεδο Γροιλανδία, έληξε ομαλά, με τις ΗΠΑ να εδραιώνουν τον ενεργό τους ρόλο στην εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων της πλούσιας σε σπάνιες γαίες, Γροιλανδίας, αλλά και την ακόμα πιο ενεργή στρατιωτική τους παρουσία στην περιοχή για… το καλό του ΝΑΤΟ!
Αυτή η συμφωνία λοιπόν, υπήρξε ένας πραγματικά έντιμος διπλωματικός συμβιβασμός μεταξύ συμμάχων με αντικρουόμενα συμφέροντα και επιδιώξεις. Ο μεν Τραμπ και οι ΗΠΑ κέρδισαν μία ακόμα πλούσια και... ανεξάντλητη πηγή ενέργειας μετά τις Ουκρανία και Βενεζουέλα, ενώ παράλληλα εξασφάλισαν και ενεργή στρατιωτική παρουσία σε μία περιοχή που τα επόμενα χρόνια θα μας απασχολήσει πάρα πολύ. Η δε Δανία ειδικά και η Ευρώπη γενικά, κέρδισαν τη διασφάλιση της πολιτικής τους κυριαρχία επί της Γροιλανδίας και τη μη εκδίωξη τους από τον νέο, αναδυόμενο κόσμο των «σπανίων γαιών»!
Η δε συμφωνία αυτή, μου θυμίζει σε μεγάλο βαθμό, τις αντίστοιχες συμφωνίες του Μινσκ (2014-2015), οι οποίες ήταν ένας ακόμα «έντιμος» συμβιβασμός μεταξύ Ευρώπης και Ουκρανίας με τη Ρωσία. Οι οποίες ήταν μία ύστατη προσπάθεια της ηγεσίας της Ευρώπης να αποτρέψει έναν ρωσοουκρανικό πόλεμο ή για να μιλάμε ειλικρινώς, μία ύστατη προσπάθεια της Ευρώπης να κερδίσει χρόνο για να οργανώσει την ουκρανική-ευρωπαϊκή άμυνα σε βάρος του ρωσικού επεκτατισμού.
Βέβαια, όταν επτά χρόνια αργότερα, η Ρωσία του Πούτιν, διέβη το Ρουβίκωνα και εισέβαλλε στην Ουκρανία, αποδείχτηκε στην πράξη, πως η Ευρώπη δεν έκανε το παραμικρό για να αξιοποιήσει έμπρακτα τον πολύτιμο, πολιτικό χρόνο που κέρδισε. Δεν έκανε τίποτα για να απεξαρτηθεί ενεργειακά από τη ρωσική ενέργεια. Δεν έκανε τίποτα για να μπορέσει να υπερασπιστεί τις πολιτικές συμφωνίες που υπέγραψε, επί του πεδίου, αποκτώντας το δικό της στρατό και το δικό της ενιαίο και ανεξάρτητο αμυντικό και διπλωματικό δόγμα.
Αντιθέτως, βάσισε τη διασφάλιση των συμφερόντων της και την ύπαρξη της, αυτή καθαυτή σε μία τρίτη, «φίλη» δύναμη όπως οι ΗΠΑ, λησμονώντας τον βασικό κανόνα της πολιτικής που είναι ο εξής σπουδαίος: «Στην πολιτική δεν υπάρχουν φιλίες, αλλά συμφέροντα»! Όποιος δε, βασίζει την οικονομική του προοπτική και την εθνική του ασφάλεια στους ξένους, δεν αξίζει να είναι ούτε ελεύθερος ούτε ευτυχισμένος!
Επομένως, η Ευρώπη, το πάλαι ποτέ κέντρο της οικουμένης, ο κοιμώμενος αυτός οικονομικός γίγαντας, στη Γροιλανδία πέτυχε για ακόμα μια φορά να επιβιώσει και να καθυστερήσει τον πολιτικό της θάνατο. Και καθώς ο αιματηρός πόλεμος στην Ουκρανία δείχνει να βαδίζει στο τέλος του, εντός του 2026, η Ευρώπη θα έχει μπροστά της μία περίοδο ολίγων ετών ανακωχής για να μπορέσει να εδραιώσει την παρουσία της στο... τραπέζι των ισχυρών του 21ου αιώνα και να μην καταλήξει ένα κλοτσοσκούφι των νέων ισχυρών του πλανήτη!
Η Ευρώπη, θα έχει λίγα χρόνια μπροστά της, για να ανακτήσει την εσωτερική της κυριαρχία, περιορίζοντας την ανεξέλεγκτη, παράτυπη μετανάστευση και διασφαλίζοντας πως δε θα μετατραπεί σε μία ισλαμική Ήπειρο, με ότι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον των πολιτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών μας κατακτήσεων! Η Ευρώπη, θα έχει λίγα χρόνια μπροστά για να αποκτήσει δικό της στρατό, με ισχυρό και ενιαίο αμυντικό δόγμα, το οποίο θα προβλέπει το εξής απλό και σπουδαίο: Η Ε.Ε. θα είναι δύναμη ειρήνης και σταθερότητας, η οποία όμως δε θα δεχτεί την αμφισβήτηση _καθ' οιονδήποτε τρόπο_ ούτε ενός χιλιοστού της επικράτειας της, ούτε στα σύνορα της με τη Ρωσία ούτε στα σύνορα της με την Τουρκία! Ο δε ευρωπαϊκός στρατός, θα έχει ιερό καθήκον και υποχρέωση να υπερασπιστεί κάθε σπιθαμή ευρωπαϊκού εδάφους, εφόσον αυτό τεθεί υπό αμφισβήτηση από εχθρικό στρατό!
Η Ευρώπη, θα έχει λίγα χρόνια μπροστά της, να προχωρήσει στην πλήρη ενεργειακή της απεξάρτηση από τη Ρωσία και την Τουρκία μέσω του LNG των ΗΠΑ αρχικά και στη συνέχεια μέσω της εκμετάλλευσης του πλούσιου ενεργειακού πλούτου της Ελλάδας και της Κύπρου! Η Ευρώπη θα έχει λίγα χρόνια μπροστά της να αποκτήσει γεωργική αυτάρκεια, αλλά και ισχυρή βιομηχανία και να πραγματοποιήσει επικερδή εμπορικά και γεωπολιτικά ανοίγματα σε ισχυρές και ανεξάντλητες αγορές, όπως αυτή της Κίνας, της Ινδίας, της Ιαπωνίας κ.α. Θα έχει λίγα χρόνια μπροστά της, ώστε να επεκτείνει τα πολιτικά _σε πρώτο στάδιο_ σύνορα της στα Δυτικά Βαλκάνια, αλλά και στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.
Η δε επέκταση σε Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή, θα πρέπει να γίνει, μέσω της ενεργούς, διπλωματικής προστασίας των χριστιανικών πληθυσμών της Συρίας, της ενεργούς παρουσίας της Ευρώπης στη Λιβύη _η οποία οφείλει συμβάλλοντας στην ανοικοδόμηση της πολύπαθης αυτής χώρας, να την αποσχίσει από την τουρκική ζώνη επιρροής_ αλλά και με την τοποθέτηση των ισχυρών, δυτικόστροφων κρατών της Ανατολικής Μεσογείου όπως η Αίγυπτος και το Ισραήλ (υπό την προϋπόθεση επίτευξης σταθερής ειρήνης με την Παλαιστίνη και την επικράτηση της δίκαιης λύσης των δύο κρατών) υπό καθεστώς ένταξης στην Ε.Ε. και την παράλληλη σύναψη ισχυρών αμυντικών συμμαχιών με αυτά τα κράτη. Αυτή η τελευταία κίνηση δε, η οποία φαντάζει εξαιρετικά παράτολμη, θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στην Ευρώπη σπουδαία οφέλη σε ενεργειακό, πολιτικό, οικονομικό αλλά και αμυντικό επίπεδο και θα ήταν ένα ηχηρό μήνυμα επιστροφής της Γηραιάς Ηπείρου ως διαμορφωτής και όχι ως παρατηρητής των εξελίξεων!
Η Ευρώπη έχει λίγα χρόνια μπροστά της επομένως, να θωρακιστεί για την επόμενη διπλωματική ή στρατιωτική κρίση που θα προκύψει, έχοντας μάθει με τον πλέον οδυνηρό τρόπο, πως στην πολιτική δεν υπάρχουν φιλίες, αλλά συμφέροντα. Πως το ανθρωπιστικό/διεθνές δίκαιο μπορεί να υπάρξει μόνο εφόσον οι δυνάμεις που το επικαλούνται έχουν τη δύναμη να το επιβάλλουν στους αδηφάγους «ταραξίες» του πλανήτη! Πως μία κρατική ή διακρατική οντότητα, δίχως ενιαίο στρατό και αμυντικό δόγμα, δίχως γεωργική και ενεργειακή αυτάρκεια, αλλά και δίχως τολμηρή εξωτερική-οικονομική πολιτική είναι καταδικασμένη είτε να αφανιστεί είτε να εκλιπαρεί τις μεγάλες δυνάμεις να τη λυπηθούν εν ονόματι της σπουδαίας ιστορίας της.
Και για να καταλάβετε καλύτερα γιατί δεν υπάρχει ανθρωπιστικό δίκαιο, δίχως δυνατότητα στρατιωτικής επιβολής αυτού ή γιατί δεν μπορείς να βασίζεις την ύπαρξη ή την ευημερία σου στη καλή διάθεση των ξένων, σας παραθέτω τη συνομιλία του Λεύκιου Κορνήλιου Σύλλα με τους Αθηναίους Πρέσβεις, κατά τη διάρκεια του Α' Μιθριδατικού πόλεμου, κατά τον οποίον οι Αθηναίοι, σαν άλλοι Ευρωπαίοι του σήμερα, επαναστάτησαν εναντίον της «φίλης» Ρώμης (σημερινές ΗΠΑ), για χάρη του ισχυρού βασιλέα του Πόντου, Μιθριδάτη (πολλοί διεκδικούν το ρόλο του Μιθριδάτη στο σημερινό κόσμο).
Ενώ λοιπόν η ρωμαϊκή πολιορκία της πόλεως των Αθηνών υπό τη στρατηγία του Σύλλα μαίνονταν, Αθηναίοι πρέσβεις θέλησαν να τον συναντήσουν και επιχείρησαν να πετύχουν ειρήνη μαζί του. Αντί όμως να μιλήσουν για «πόλεμο» ή για πολιτική του σήμερα, διάλεξαν να του μιλούν για τους άξιους και ηρωικούς τους προγόνους όπως ο Θησέας ή οι Αθηναίοι που ταπείνωσαν την πανίσχυρη περσική αυτοκρατορία, με τον κυνικό και εξαιρετικά ικανό Σύλλα, σαν άλλος Τραμπ να τους απαντά με τρόπο αποστομωτικό (Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι: Λύσανδρος-Σύλλας, 13.10-13): «ὦ μακάριοι, τοὺς λόγους τούτους ἀναλαβόντες· ἐγὼ γὰρ οὐ φιλομαθήσων εἰς ᾿Αθήνας ὑπὸ Ῥωμαίων ἐπέμφθην, ἀλλὰ τοὺς ἀφισταμένους καταστρεψόμενο ( ελεύθερη μετάφραση: «Ω καλοί μου Αθηναίοι, εμένα δε με έστειλαν οι Ρωμαίοι στην Αθήνα για να μάθω την ιστορία της, αλλά για να καταστρέψω τους μη υποτασσόμενους σε αυτή, κατοίκους της»). Αυτά τα λόγια είπε ο Σύλλας και ύστερα κατέστρεψε ολοσχερώς την πόλη της Αθήνας και τον Πειραιά, λεηλατώντας την από άκρο σε άκρο και διαπράττοντας κάθε είδους φρικαλεότητα σε βάρος της πάλαι ποτέ σπουδαίας Αθήνας και των δύσμοιρων Αθηναίων!
Επομένως, στο χέρι μας είναι η Ευρώπη να μη γίνει η Αθήνα ή η Καρχηδόνα του σήμερα, αλλά να μπορέσει να νικήσει τους φόβους της, να ξαναβρεί τη χαμένη της αυτοπεποίθηση και να ανακτήσει μία θέση στη "στρογγυλή τράπεζα" των ισχυρών του πλανήτη, όχι ως θλιβερό κλοτσοσκούφι και παρατηρητής, αλλά ως ΔΥΝΑΜΗ σταθερότητας και διαμορφωτής των εξελίξεων!