Ιστορικές Αναλογίες και Ευθύνες
Αγαπητοί αναγνώστες, αγαπητές αναγνώστριες, μετά την απόφαση των ΗΠΑ και Ισραήλ να κινηθούν συντονισμένα και ενεργά, ώστε να ανατρέψουν το καθεστώς των Μουλάδων και μετά την απόφαση των τελευταίων να γενικεύσουν τον πόλεμο στη Μ. Ανατολή, καταφεύγοντας για ακόμα μια φορά στο προσφιλές τους σπορ, αυτό δηλαδή της τρομοκρατίας, οι εξελίξεις στο μέτωπο της Μ. Ανατολής είναι καταιγιστικές!
Μέσα λοιπόν σε αυτόν τον κυκεώνα εξελίξεων, η Μεγαλόνησος, η Κύπρος μας, στις 2/3 βρέθηκε στο στόχαστρο του καθεστώτος του Ιράν, το οποίο προσπάθησε να πλήξει τις βρετανικές βάσεις του Ακρωτηρίου, ενώ παράλληλα προειδοποίησε για μελλοντικά χτυπήματα εωσότου «οι ΗΠΑ να αποχωρήσουν από το νησί»! Όπως ήταν λογικό λοιπόν, η Κύπρος, ένα ενεργό κράτος-μέλος της Ε.Ε. έσπευσε να ζητήσει τη συνδρομή της μητέρας Ελλάδας, αλλά και σύσσωμης της Ευρώπης, συμπεριλαμβανόμενης της αμήχανης και πάλαι ποτέ… μεγάλης Βρετανίας!
Είναι γνωστό, πως οι «πληγές» του 74 ακόμα δεν είχαν θεραπευτεί και στο υποσυνείδητο Ελλήνων και Κυπρίων υπήρχε η σκέψη πως το «ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ» και το «ΕΝΙΑΙΟ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΔΟΓΜΑ» είναι λόγια δίχως ουσία. Όλα αυτά, έως τις 2/3/2026, οπόταν η ελληνική κυβέρνηση, δρώντας με εντυπωσιακή ταχύτητα και ουσία, ανακοίνωσε την ενεργοποίηση του αμυντικού δόγματος με παροχή έμπρακτης αμυντικής βοήθειας στο αδελφό κράτος της Κύπρου. Κάπως έτσι, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ανέτρεψε τις ισορροπίες στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο και απέδειξε πως τα λάθη του παρελθόντος ανήκουν στο παρελθόν και πως το ελληνικό κράτος δε θα εγκαταλείψει ποτέ ξανά το ελληνικό έθνος!
Απέδειξε πως η Ελλάδα δεν είναι πλέον ο «φτωχός συγγενής» της Ευρώπης ούτε ο τελευταίος τροχός της αμάξης, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Η Ελλάδα είναι μία χώρα με ένοπλες δυνάμεις ικανές, εκσυγχρονισμένες και με ηθικόν ακμαιότατον, αλλά και με μία κυβέρνηση, η οποία έχοντας διαμορφώσει ισχυρές και έμπρακτες, αμυντικές συμμαχίες με σημαντικές δυνάμεις της Ανατολικής και Δυτικής Μεσογείου (Ισραήλ-Αίγυπτος-Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και φυσικά Γαλλία) και έχοντας ταυτιστεί με τα ενεργειακά και γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην ταραγμένη μας γειτονιά, δεν παρακολουθεί ακούνητη, αμίλητη και αγέλαστη τις εξελίξεις στην περιοχή, αλλά τις διαμορφώνει!
Κάπως έτσι λοιπόν _αφού η Ελλάδα έκανε την αρχή_ η φιλελληνική κυβέρνηση Μακρόν ακολούθησε παρέχοντας για ακόμα μια φορά, σημαντική αμυντική υποστήριξη σε Κύπρο Ελλάδα και μετά το δημόσιο ξέσπασμα του προέδρου Τραμπ, οι υπόλοιποι, άβουλοι Ευρωπαίοι ηγέτες, αναγκάστηκαν να πράξουν το καθήκον τους ως μέλη της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας και να συμβάλλουν έμπρακτα στην άμυνα της Μεγαλονήσου! Όλα αυτά δε, με την Τουρκία να παρακολουθεί αμήχανη και ανίκανη να αντιδράσει, αφού για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, τα ίδια τα γεγονότα την πρόλαβαν!
Εν ολίγοις, ο πόλεμος που ξέσπασε στη Μ. Ανατολή και που εύχομαι να τερματιστεί το συντομότερο δυνατόν, φέρνοντας ως αποτέλεσμα μία Μέση Ανατολή πιο φιλελεύθερη, πιο ειρηνική και πιο δίκαιη, αναδεικνύει την Ελλάδα ως μία νέα, περιφερειακή δύναμη σταθερότητας, αλλά και ισχύος! Αναδεικνύει δε την Ελλάδα, ως ένα ισχυρό μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, το οποίο δε διστάζει να διατρανώσει τα δίκαια και τα συμφέροντα του επί τω πεδίω, ωθώντας μάλιστα τις ευρωπαϊκές ηγεσίες να την ακολουθήσουν και να συνδράμουν έμπρακτα στην διατράνωση των ελληνικών-ευρωπαϊκών δικαίων!
Προσπαθώντας λοιπόν να θυμηθώ, πότε ξανά στο παρελθόν η Ελλάδα απολάμβανε τέτοιου διεθνούς κύρους και διαπραγματευόταν με τόση αυτοπεποίθηση με τις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής, έπρεπε να πάω πολλά χρόνια πίσω και συγκεκριμένα στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και τις συνεπακόλουθες συνθήκες του Νεϊγύ και των Σεβρών, οι οποίες κατοχύρωναν την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών και πραγμάτωναν την απραγματοποίητη «μεγάλη ιδέα»!
Ήταν τότε που η Ελλάδα, χάρη στις εποποιίες του ελληνικού στρατού και στόλου στους Βαλκανικούς Πολέμους αρχικά και στο μέτωπο της Μακεδονίας κατά τον Α' παγκόσμιο πόλεμο, αλλά και χάρη στην εμπνευσμένη ηγεσία του Ελευθερίου Βενιζέλου _τον οποίον ο θρυλικός πρωθυπουργός της Γαλλίας, Ζωρζ Κλεμανσώ και ο πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας Άντονι Ήντεν, θαύμαζαν και εκτιμούσαν απεριορίστως_, ατένιζε το μέλλον με αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση και στεκόταν ως γίγας μεταξύ γιγάντων! Ασφαλώς, γνωρίζουμε όλοι την αλλαγή ηγεσίας που ακολούθησε λόγω της λανθασμένης εκτίμησης του ταλαιπωρημένου από τις μακροχρόνιες πολεμικές συγκρούσεις ελληνικού λαού και τις θλιβερές συνέπιες της διπλωματικής και επιχειρησιακής ανικανότητας της διάδοχης κατάστασης!
Για τον λόγο αυτόν λοιπόν, είναι ιστορικό μας χρέος, να μην αφήσουμε αναξιοποίητη αυτή τη δεύτερη ευκαιρία που μας δίνει η ιστορία και η μοίρα, να γίνουμε μία περιφερειακή δύναμη σταθερότητας και ευημερίας, η οποία χωρίς να είναι δύναμη ιμπεριαλιστική και αναθεωρητική, θα προστατεύει επιτυχώς τον απανταχού ελληνισμού, θα θεραπεύσει την πληγή του Κυπριακού και θα διατρανώσει στην πράξη τα εθνικά της δίκαια και τα απώτατα δυνητικά της όρια, βάση των διεθνών συνθηκών!
Για τον λόγο αυτόν λοιπόν, η Ελλάδα οφείλει να παραμείνει στην «καρδιά» της Δύσης, όντας ο διαμεσολαβητής μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης, να συνεχίσει να συσφίγγει τους διπλωματικούς και αμυντικούς της δεσμούς με τα ισχυρά αραβικά κράτη της περιοχής και γενικότερα να συνεχίσει να είναι μία περιφερειακή δύναμη σταθερότητας, ευθύνης, αλλά και προοπτικής! Για τον λόγο αυτόν, η Ελλάδα χρειάζεται κυβέρνηση σταθερή και ακλόνητη, και ένα κοινοβούλιο όχι με τη σημερινή κωμικοτραγική του σύνθεση, αλλά με 4-5 κόμματα με σοβαρά ποσοστά και σοβαρές πολιτικές θέσεις, έτσι ώστε να επιτευχθεί η μέγιστη δυνατή εθνική συναίνεση και ομοψυχία και να αποτραπούν νέοι διχασμοί και ανάδειξη νέων τυχοδιωκτών σε μοιραία πρόσωπα της ελληνικής ιστορίας!
Υ.Γ. Ως πτυχιούχος του τμήματος ιστορίας και αρχαιολογίας του πανεπιστημίου Ιωαννίνων, και ολοκληρώνοντας το μεταπτυχιακό μου στις βυζαντινές σπουδές, δεν μπορώ παρά να παρατηρήσω πως την τελευταία φορά που οι Πέρσες θέλησαν να αναμετρηθούν ταυτόχρονα με Ρωμαίους-Βυζαντινούς (Δύση), Τούρκους (ιππικό) βυζαντινού αυτοκράτορος, Ηρακλείου) και Άραβες (αραβική εξάπλωση), κατέληξαν, στην αρχή, ολοκληρωτικά ηττημένοι από τους Βυζαντινούς και στη συνέχεια, υποτελείς των Αράβων για πάρα πολλούς αιώνες!