Καλύτερα ΔΕΝ γίνεται λοιπόν;

Είδα χθες σε ένα από τα σύντομα διαλείμματα που έχω στη διάθεση μου εν μέσω εξεταστικής περιόδου, μία από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες. Το <<Καλύτερα δε γίνεται>> (as good as it gets ο πρωτότυπος τίτλος) Μία ταινία η οποία πέρα των συγκλονιστικών ερμηνειών του αξεπέραστου ΤΖΑΚ ΝΙΚΟΛΣΟΝ και της επίσης εξαιρετικής ΕΛΕΝ ΧΑΝΤ ( τιμήθηκαν με όσκαρ φυσικά και οι δύο), παραμένει κατά τη γνώμη μου διαχρονική και ένας ιδανικός οδηγός των ανθρώπινων συναισθημάτων.

Η Προσπάθεια του πρωταγωνιστή ( ενός απόμακρου και ενοχλητικού συγγραφέως) να γίνει καλύτερος άνθρωπος για χάρη της γλυκιάς σερβιτόρας που στο πρόσωπο της βλέπει τη γυναίκα των ονείρων του, καθώς και η σχέση σεβασμού και φιλίας που αναπτύσσει με τον ομοφυλόφιλο γείτονα του, σίγουρα μας διασκεδάζουν και μας προβληματίζουν ταυτόχρονα. Το αν τελικά τα κατάφερε στην προσπάθεια του, είναι ένα μυστικό που πρέπει να δεις την ταινία για να το αντιληφθείς.

Όμως εμπνεόμενος από αυτή τη ταινία, σκέφτηκα κάποιες πάγιες φράσεις που συχνά ακούω να λένε οι άνθρωποι μεταξύ τους: << Ο Άνθρωπος δεν αλλάζει>> , <<οι δεύτερες ευκαιρίες είναι χάσιμο χρόνου>> και άλλες πολλές. Όμως χειρότερο πράγμα από το να <<στοιβάζεις>> και να κατηγοριοποιείς ανθρώπους δεν υπάρχει κατ' εμέ. Ο Κάθε άνθρωπος <<κουβαλάει>> ένα δικό του σταυρό. Πλούσιος, φτωχός, άνδρας, γυναίκα, οικογενειάρχης, εργένης και όλα τα σχετικά. Σίγουρα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε δε μας επιτρέπουν να είμαστε αγενείς και απρόσιτοι. Μα δεν αξίζουν όλοι οι άνθρωποι μια ευκαιρία; Δεν αξίζουν όλοι μια ευκαιρία να αγαπηθούν και να αγαπήσουν; Μοναχικοί άνθρωποι δεν υπάρχουν άλλωστε. Κανείς άνθρωπος δεν επιδιώκει τη μοναξιά, ασχέτως εάν μαθαίνει να ζει με αυτή.

Όμως εκεί που οι ευθύνες των συνανθρώπων μας τελειώνουν, αρχίζουν οι δικές μας. Εάν πράγματι δεν επιθυμεί κάποιος τη μοναξιά δεν πρέπει να ντρέπεται να το δείξει. Δεν πρέπει να ντρέπεται να προσεγγίσει τους συνανθρώπους του. Δεν πρέπει με λίγα λόγια να ντρεπόμαστε ούτε να δίνουμε, ούτε να ζητάμε δεύτερες ευκαιρίες. Η Αγάπη, η φιλία και η συντροφικότητα όσο και αν αυτό ακούγεται τετριμμένο, είναι τα πιο όμορφα συναισθήματα στην κοινωνία μας. Συναισθήματα που οι άνθρωποι τα <<κρύβουμε>> βαθιά μέσα μας στο βωμό της αυτοπειθαρχίας, του <<αυτοσεβασμού>> και της αυταπάρνησης να ζήσουμε. Της αυταπάρνησης να εκτεθούμε, να πούμε ότι πραγματικά αισθανόμαστε χωρίς να σκεφτόμαστε τις επιπτώσεις.

Κάθε μα κάθε άνθρωπος λοιπόν είναι διαφορετικός και ξεχωριστός. Τελειότητα δεν υπάρχει ούτε πρόκειται να υπάρξει ποτέ. Ας μην την αναζητούμε ασκόπως και επί ματαίω λοιπόν. Ας δώσουμε ευκαιρίες στους συνανθρώπους μας, ας ζήσουμε χωρίς στερεότυπα και αυτοπεριορισμούς. Ας δοκιμάσουμε να εκτεθούμε. Ίσως τελικά ο χαρακτήρας μας να είναι αρεστός στους συνανθρώπους μας. Μα και αν δεν είναι μικρή σημασία πρέπει να έχει αυτό. Μόνο αν εμείς οι ίδιοι αισθανόμαστε περήφανοι για αυτό που είμαστε (διορθώνοντας παράλληλα τα αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρος μας χωρίς να τα παραβλέπουμε), τότε θα αισθανθεί το ίδιο και ο κοινωνικός μας περίγυρος.

Εν κατακλείδι, η μοναξιά δεν αποτελεί εξ αρχής τουλάχιστον κανενός ανθρώπου προσωπική επιλογή, ενώ οι δεύτερες ευκαιρίες όχι μόνο δεν είναι χάσιμο χρόνου, αλλά απαραίτητη προϋπόθεση για μια καλύτερη και πιο ανθρώπινη κοινωνία. Δεύτερες ευκαιρίες όμως που πρέπει να συνδυάζονται με ειλικρινή διάθεση βελτίωσης των στρεβλώσεων και αναδείξει της αληθινής πτυχής του εαυτού μας.

Υ.Γ. Happy end δεν υπάρχουν μόνο στις ταινίες, ( όπως επίσης και το happy end είναι πάντοτε υποκειμενικό και διόλου αντικειμενικό και πάγιο)!