Μία φωτογραφία ως πολιτική και ιστορική παρακαταθήκη

Εν μέσω κοσμογονικών εξελίξεων στη Μ. Ανατολή και διεθνούς αβεβαιότητας, ο ελληνισμός, όπως έχω αναλύσει εκτενέστερα και σε προηγούμενα άρθρα μου, αναδεικνύεται τόσο ισχυρός και τόσο αναβαθμισμένος σε διεθνές επίπεδο, όσο υπήρξε μόνο στο τέλος του Α' παγκοσμίου πολέμου. Η δε άμεση ενεργοποίηση του ενιαίου αμυντικού δόγματος με το αδελφό κράτος της Κύπρου, ανέδειξε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το γεγονός πως ο ελληνισμός έχοντας μάθει από τα λάθη του, αντιμετωπίζει τις προκλήσεις του παρόντος και του μέλλοντος, πιο ενωμένος παρά ποτέ!

Ο ελληνισμός όμως, για πρώτη φορά, δεν αναδεικνύεται μόνο ως περιφερειακή δύναμη σταθερότητας στην ταραγμένη Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και ως πρωτοπόρος του οράματος της ευρωπαϊκής ενοποίησης, το οποίο θα προβλέπει μία ενιαία διακρατική οντότητα, με ενιαίο σύνταγμα, στρατό και εξωτερική πολιτική και με ενιαίο αμυντικό δόγμα που θα προβλέπει πως: επίθεση σε ένα κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι επίθεση στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Ενωσης! Ο πλέον δε, σταθερός υπερασπιστής αυτού του δόγματος και φίλος του ελληνισμού, δεν είναι άλλος από τον πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, Εμμανουέλ Μακρόν! Ο οποίος, αφού έδωσε στην Ελλάδα Ραφάλ και Φρεγάτες, αφού υπέγραψε με τον Έλληνα Πρωθυπουργό μία πρωτοφανή ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία, αφού απέστειλε _σε μία κίνηση υψηλού συμβολισμού_ μία ισχυρότατη δύναμη αποτροπής στην Κύπρο, επισκέφτηκε τη Σούδα και συνομίλησε με τον Έλληνα υπουργό εθνικής άμυνας και στη συνέχεια, μετέβη στην Κύπρο, όπου εκδήλωσε την υποστήριξη του στον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και τον πρωθυπουργό της Ελλάδος με την εξής «θερμή» και ιστορική δήλωση:

«Όταν επιτίθεται κάποιος στην Κύπρο επιτίθεται σε όλη την Ευρώπη»!

Η δήλωση αυτή, συνοδευόμενη από την έμπρακτη θωράκιση της Κύπρου, από έναν συνασπισμό μεσογειακών, ευρωπαϊκών κρατών, αποδεικνύει πως ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας, αρχικά και οι εκβιασμοί του προέδρου Τραμπ για την κυριότητα της Γροιλανδίας, κατόπιν, αφύπνισαν την… κοιμώμενη Ευρώπη και της υπενθύμισαν με τρόπο οδυνηρό, πως «εάν θέλεις ειρήνη, οφείλεις να είσαι προετοιμασμένος για πόλεμο» και πως ειρήνη βασισμένη όχι στις δικές σου δυνάμεις, αλλά στη «καλή διάθεση» τρίτων, είναι καταδικασμένη να οδηγήσει σε αναξιοπρέπεια και υποτέλεια! Είναι δε, επίσης φανερό, πως ο ελληνογαλλικός συνασπισμός για την προστασία των συμφερόντων αμφότερων των κρατών στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι ένα πολύτιμο «τετελεσμένο» για σύσσωμη την Ευρώπη, η οποία εάν δε θέλει να εξαφανιστεί στον αιώνα των «αντεπιτιθέμενων αυτοκρατοριών» που ζούμε, οφείλει να ενοποιηθεί και να είναι σε θέση να προστατεύσει τα δίκαια και τα συμφέροντα της, με τρόπο έμπρακτο και αποφασιστικό!

Θα ήθελα όμως στο σημείο αυτό, να παραθέσω τη γνώμη μου και για τον Εμμανουέλ Μακρόν, ως ευρωπαίο ηγέτη. Όσον αφορά τις ελληνογαλλικές σχέσεις για αρχή, είναι δεδομένο πως ο πρόεδρος Μακρόν θα γραφτεί στα βιβλία της ελληνικής ιστορίας, ως ο πλέον φιλέλληνας ηγέτης, μετά τους Ζωρζ Κλεμανσώ και Λόιντ Τζορτζ, οι οποίοι στο συνέδριο ειρήνης των Παρισίων το 1919, έδωσαν τη συγκατάθεση τους στην Ελλάδα «των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών»! Η συμφωνία για την αγοραπωλησία ραφάλ και φρεγατών, η ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία και η ενεργοποίηση αυτής επί τω πεδίω, όπως διαπιστώσαμε αυτές τις μέρες, είναι μία πρωτοφανής διπλωματική επιτυχία, η οποία αλλάζει τις ισορροπίες και διατρανώνει τα δίκαια και τα συμφέροντα των δύο κρατών στην Ανατολική Μεσόγειο, με τρόπο έμπρακτο και κατηγορηματικό!

Σε καθαρά ευρωπαϊκά επίπεδο δε, ο πρόεδρος Μακρόν είναι η αλήθεια πως έχει δεχτεί πόλεμο ορισμένες φορές δικαιολογημένο ορισμένες φορές αδικαιολόγητο, μα σε κάθε περίπτωση ανηλεή, ολοκληρωτικό και… made in Russia! Ναι η δήλωση του για ευρωπαϊκά στρατεύματα στην Ουκρανία, ήταν ένας αχρείαστος, ρητορικός παροξυσμός, ναι η μεταναστευτική του πολιτική έχει αποτύχει, ναι η  οικονομία της Γαλλίας βρίσκεται σε δεινή κατάσταση, αλλά είναι άλλο πράγμα η γόνιμη και λογική κριτική και άλλο πράγμα η χυδαία στοχοποίηση του ιδίου και της συζύγου του, Μπριτζίτ Μακρόν για παράδειγμα. 

Είναι άλλο πράγμα η πλήρης αποδόμηση του ως ηγετικής φυσιογνωμίας, όταν ο Εμμανουέλ Μακρόν ήταν ο πρώτος που τόλμησε να μιλήσει καθαρά για μία Ευρώπη ενιαία, με ενιαίο στρατό και ακηδεμόνευτη εξωτερική πολιτική και έκανε μάλιστα πράξη τους λόγους του αυτούς με τη σύναψη ισχυρών αμυντικών συμφωνιών και με την Ελλάδα μας, αλλά και με τη Γερμανία μας! Είναι άλλο πράγμα η στοχοποίηση του επειδή δηλώνει πως η Ουκρανία δεν πρέπει να παραδοθεί αμαχητί στον Πούτιν, διότι σε αυτή την περίπτωση, θα υπάρξει μεγάλος, δυνητικός κίνδυνος, για τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Πολωνία ή οι χώρες της Βαλτικής! 

Και εάν η κριτική για την ολόθερμη υποστήριξη του Μακρόν στην Ουκρανία είναι «δικαιολογημένη» για έναν κάτοικο του Λουξεμβούργου ή της Ολλανδίας που παρακολουθεί αδιάφορος τις εξελίξεις αυτές, απορώ, πως πολλοί Έλληνες «υπερπατριώτες», λοιδορούν τον πρόεδρο της Γαλλίας για τη στάση του αυτή, όταν εμείς ως Ελλάδα αντιμετωπίζουμε έναν εξίσου αναθεωρητικό και εχθρικό γείτονα, ο οποίος κατέχει παρανόμως το 37% των εδαφών της Κύπρου και δεν κρύβει τις επεκτατικές του βλέψεις  στο Αιγαίο και στη Θράκη!

Καθώς λοιπόν, το έτος 2027, διεξάγονται προεδρικές εκλογές τόσο στη Γαλλία (ο Εμμανουέλ Μακρόν δεν μπορεί να είναι εκ νέου υποψήφιος σε αυτές), όσο και στην Ελλάδα, εκφράζω την άποψη μου πως οι Έλληνες, οφείλουμε να σκεφτούμε με ωριμότητα και ορθολογισμό, χωρίς φόβο και πάθος, ποιο είναι το συμφέρον μας! Οφείλουμε να μην κάνουμε το ίδιο λάθος που κάναμε το 1920 και ας ελπίσουμε πως στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας, η ιστορία δε θα επαναληφθεί (τον φιλέλληνα Κλεμανσώ διαδέχτηκε στην ηγεσία της Γαλλίας ο εχθρικός με τη μικρασιατική εκστρατεία και εκ τοις πράγμασι φιλότουρκος, Αλεξάντρ Μιλλεράν) και δε θα προκύψει ένας πρόεδρος αντιευρωπαϊστής και ρωσόφιλος όπως η Λεπέν, αλλά ένας πρόεδρος ευρωπαϊστής, πολέμιος του αναθεωρητισμού και φιλέλληνας όπως ο Μακρόν!

Εν κατακλείδι, η σύσφιξη των ελληνογαλλικών διπλωματικών και αμυντικών δεσμών, σε συνδυασμό με την επίσκεψη του προέδρου Μακρόν στην Κύπρο, τις δηλώσεις που έκανε σε αυτήν και τη συγκεκριμένη, ιστορική φωτογραφία με τους ηγέτες της Ελλάδος και της Κύπρου, αποτελούν μία πολιτική και ιστορική παρακαταθήκη των τριών ηγετών, η οποία δείχνει το δρόμο για μία Ευρώπη ενιαία, ανεξάρτητη, ισχυρή και δημοκρατική, η οποία θα ορθώσει έμπρακτο ανάστημα στον αναθεωρητισμό και στους επίδοξους αυτοκρατορίσκους της εποχής μας!