Ο Δηλιγιαννισμός ο Τρικουπισμός και η χρυσή τομή μεταξύ τους

Σε ταραγμένες περιόδους, όπως αυτές που βιώνουμε σήμερα, η ανάγνωση της ιστορίας, αποτελεί πάντοτε έναν καλό καθοδηγητή των σκέψεων σου. Έναν << φωτεινό σηματοδότη>>, που σε απομακρύνει από το σκοτάδι της μαζικής και αντικρουόμενης πληροφόρησης και σε βοηθά να μεταπηδήσεις στο φως της ιστορικής πραγματικότητας. Διαβάζοντας λοιπόν τον τρόπο που ο δικομματισμός εδραιώθηκε στην πολιτική ζωή της Ελλάδος, αλλά και στην Ελληνική κοινωνία γενικότερα, μπορείς να καταλάβεις πάρα πολλά, για τη σημερινή πραγματικότητα.

Διαβάζοντας δε για τον ακήρυχτο και ταπεινωτικό χαμένο πόλεμο του 1897, αλλά και για το έπος των Βαλκανικών πολέμων και του Α' παγκοσμίου πολέμου, μπορείς να καταλάβεις ακόμα περισσότερα για τη σημερινή κατάσταση. Μπορείς να καταλάβεις πως οι παραληρηματικές κραυγές μπορεί να ακούγονται εύηχες, μα δεν αποτελούν παρά τις <<σειρήνες>> της πολιτικής ζωής του τόπου. Σειρήνες που με το <<μελωδικό>> και <<αψεγάδιαστο>> κήρυγμα τους, σε οδηγούν στα <<πλοκάμια>> της ταπείνωσης και ύστερα σου ζητούν και ευθύνες. Αντίθετα, όταν διαθέτεις μία ηγεσία που μπορεί να ενώσει και όχι να διχάσει το λαό, που μπορεί να διεκδικήσει με σχέδιο και μέθοδο τα εθνικά σου δίκαια, διατηρώντας παράλληλα υψηλό το φρόνημα των πολιτών, δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα.

Προτού όμως αναφερθώ στη χρυσή τομή του Βενιζελισμού, θα ήθελα να αναφερθώ στις ιδεολογίες, που καθόρισαν την  Ελληνική πολιτεία. Τρικουπισμός! Ο Χαρίλαος Τρικούπης λοιπόν, ήταν ένας πραγματικός οραματιστής. Ένας πραγματικός πατριώτης. Ήταν ο άνθρωπος που καθιέρωσε την αρχή της δεδηλωμένης και ενίσχυσε το κοινοβουλευτισμό στη χώρα μας, ερχόμενος σε πλήρη σύγκρουση με τη βασιλική αυλή. Ήταν ο άνθρωπος ο οποίος εμπνεύστηκε πολλά μεγάλα έργα και πραγμάτωσε αρκετά από αυτά. Έργα που αφορούσαν τις υποδομές της χώρας σε όλους τους τομείς. Έργα με πρόσημο Ευρωπαϊκό! Στην εξωτερική πολιτική δε, επιδίωξε τη σύναψη ισχυρών συμμαχιών στο εξωτερικό, ενισχύοντας παράλληλα σε σημαντικό βαθμό, την αμυντική ετοιμότητα του Ελληνικού κράτους. Ο Τρικούπης, προχώρησε επίσης στον εκσυγχρονισμό του εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας, δημιουργώντας τη γενιά των σκεπτόμενων Ελλήνων και <<στρώνοντας>> το έδαφος στο Βενιζέλο για να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που αυτός δεν τόλμησε. Βέβαια όλα αυτά τα μεγαλόπνοα οράματα, ο λαός τα <<πλήρωσε>> ακριβά. Ο διαρκώς αυξανόμενος εξωτερικός δανεισμός, η σκληρή φορολογική πολιτική των κυβερνήσεων Τρικούπη, η αδιαφορία για το αγροτικό ζήτημα του Θεσσαλικού κάμπου και η πολιτική λιτότητας παροχών ( στο βωμό της αναβάθμισης του κύρους της χώρας μας), οδήγησαν στην περίφημη πτώχευση. Πτώχευση η οποία σε συνδυασμό με το χαμένο Ελληνοτουρκικό πόλεμο, κατέστησε τη χώρα <<όμηρο>> των δανειστών της. Ο Τρικουπισμός λοιπόν, πρεσβεύει μία πολιτική ιδεολογία με μεγαλόπνοο οραματισμό. Μία ιδεολογία που στηρίζει τη Μεγάλη ιδέα του Ελληνισμού, στις ΠΡΑΞΕΙΣ και όχι στα λόγια. Η οποία πασχίζει να επιβάλλει στην Ελλάδα έναν δυτικό τρόπο ζωής και να αποβάλλει τα σύνδρομα ζοφερών περιόδων για τη χώρα μας. Βέβαια ο Τρικουπισμός απέτυχε, ακριβώς επειδή δεν μπόρεσε να επικοινωνήσει το έργο του στο λαό. Ακριβώς επειδή ο Χαρίλαος Τρικούπης, θεώρησε πως οι καλές του προθέσεις και το μεγαλοπρεπές όραμα του, του παρείχαν το δικαίωμα να ασκεί την εξουσία, ως ένας πανίσχυρος Ελληνιστικός βασιλέας. Αυτή είναι κατά τη γνώμη μου, η κεντρική ιδέα του Τρικουπισμού ως ιδεολογία. Πολλές κυβερνήσεις άλλωστε στη συνέχεια του Ελληνικού κράτους, άσκησαν παρόμοια πολιτική. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος το πιο χαρακτηριστικό και κοινώς αποδεκτό παράδειγμα.

Τώρα, όσον αφορά τον Δηλιγιαννισμό, ο Δηλιγιαννισμός είναι κατά τη γνώμη μου, η ιδεολογία που έχει επικρατήσει στην ευρύτατη πλειοψηφία του λαού, ακριβώς επειδή γεννήθηκε μέσα από το λαό. Η ιδεολογία του Δηλιγιαννισμού, είναι ο ιδανικός συμβολισμός της Ελλάδος της στασιμότητας, της αυτοπεριθωριοποίησης και της ακατάσχετης αερολογίας. Μία ιδεολογία χωρίς ξεκάθαρο ιδεολογικό πρόσημο, η οποία εκπορεύεται από την ανάγκη <<αλλαγής>>. Άτομα συντηρητικών και προοδευτικών πεποιθήσεων, ενώνονται απέναντι σε μία αυταρχική και δεσποτική εξουσία, η οποία αδιαφορεί παντελώς για αυτούς. Ενώνονται με μόνο σκοπό την εκδίωξη του δεσπότη και ύστερα ξεκινούν και πάλι να αλληλοσφάζονται. Μία ουσιαστική απόδειξη, της περίφημης θεωρίας των δύο άκρων. Των δύο άκρων που ενώ φαινομενικά διαφέρουν τόσο πολύ, στην πραγματικότητα είναι τόσο ίδια.

Βέβαια για να μην παρεξηγηθώ, ο Δηλιγιάννης μπορεί να μην ήταν μία ηγετική προσωπικότητα ικανή να καθοδηγήσει και όχι να καθοδηγηθεί από τη λαϊκή βούληση, ήταν όμως ένας έντιμος άνθρωπος. Ένας πραγματικός πατριώτης. Ένας άνθρωπος που αγωνίστηκε κατά της διαφθοράς και της σήψης της κοινωνίας ενεργά ( η απόφαση του να κλείσει τις χαρτοπαικτικές λέσχες ήταν αυτή που του στοίχισε και τη ζωή άλλωστε) και ο οποίος πράγματι ήθελε να κάνει τη χώρα του καλύτερη. Η αδυναμία του όμως να αντιπαραθέσει στη ξεκάθαρη ιδεολογία του Τρικουπισμού, ένα αντάξιο ιδεολογικό αντίπαλο δέος, ήταν και αυτή που τον οδήγησε στην αντιπολίτευση του «όχι σε όλα». Στην αντιπολίτευση του καιροσκοπισμού και της αερολογίας και όχι της επιχειρηματολογίας και της ιδεολογικής σύγκρουσης. Αποτέλεσε με τη σειρά του λοιπόν, έναν προπομπό της Ηνωμένης Αντιπολίτευσης που στις εκλογές του 1920 <<γκρέμισε>> το Βενιζέλο από την εξουσία και ουσιαστικά δημιούργησε τις συνθήκες της μικρασιατικής καταστροφής, καταφέρνοντας μέσα σε δύο χρόνια να καταστρέψει το ευνοϊκό κλίμα για τη χώρα μας, το οποίο δημιούργησε με εξαιρετική διπλωματία και πολύ αίμα ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο περήφανος Ελληνικός στρατός.

Μεταξύ αυτών των δύο ακραίων ιδεολογιών όμως, ξεχωρίζει εκ του αποτελέσματος η χρυσή τομή του Βενιζελισμού. Η χρυσή τομή της φιλελεύθερης και εθνικής αυτής ιδεολογίας. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος κατ' εμέ, αλλά και κατά αρκετούς ακόμα συμπολίτες μας, είναι ο κορυφαίος κυβερνήτης της σύγχρονης Ελλάδος. Ήταν ο απελευθερωτής της Ηπείρου, της Κρήτης, της Μακεδονίας, της Δυτικής Θράκης και του Αιγαίου. Και όλα αυτά λίγα χρόνια μετά την ήττα του 1897. Ήταν ο άνθρωπος που εκσυγχρόνισε το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας, που αναβάθμισε το παγκόσμιο κύρος της και μπόρεσε να αναδιανείμει τις εθνικές γαίες με δικαιοσύνη, καταργώντας τη μεγάλη ιδιοκτησία ( στα φεουδαρχικά πρότυπα του παρελθόντος). Ο Ελευθέριος Βενιζέλος λοιπόν, ήταν ένας γνήσιος αγωνιστής του έθνους μα και προασπιστής του λαού. Επιθυμούσε ναι μεν μία ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΑΔΑ, μα παράλληλα φρόντισε ο λαός της να αισθάνεται εξίσου σπουδαίος. Φρόντισε να οδηγήσει το λαό με μέθοδο και στρατηγική, αγνοώντας τις ακραίες φωνές, σε στιγμές δόξης, ανάλογες της ιστορίας και της καταγωγής του. Η προπαγάνδα όμως των αντιφρονούντων, το περίφημο δόγμα του Δηλιγιαννισμού κέρδισε και πάλι την τελική μάχη, στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920. Οι άνθρωποι που υποσχέθηκαν την ειρήνη και τη λύτρωση από τον <<αιμοσταγή>> Βενιζέλο, οδήγησαν τη χώρα  σε μία εθνική τραγωδία!

Σήμερα λοιπόν, εν μέσω κορονοιού, κλιμακούμενης έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο και γενικότερα εν μέσω μίας περιόδου παγκοσμίων μεταβολών και ταραγμένων ισορροπιών, οφείλουμε να μην υποκύψουμε στη νοοτροπία που πρεσβεύει ο Δηλιγιαννισμός. Στη νοοτροπία του τυχοδιωκτισμού και της πλειοδοσίας σε φούμαρα και μεταξωτές κορδέλες. Να ενισχύσουμε τις διεθνείς μας συμμαχίες και διατηρώντας ΥΨΗΛΟ το ΕΘΝΙΚΟ ΜΑΣ ΦΡΟΝΗΜΑ, να δώσουμε τα κατάλληλα διαπραγματευτικά και αμυντικά όπλα στην εθνική μας αντιπροσωπεία να πράξει τα δέοντα και να προασπιστεί τα ΕΘΝΙΚΑ μας ΔΙΚΑΙΑ. Με όραμα, ομοψυχία και σχέδιο να ατενίσουμε το μέλλον με αισιοδοξία!